Onderweg

Het is nu begin november en we zijn anderhalve maand onderweg met de boot. We zijn begonnen in Trebeurden, een plaatsje aan de Bretonse kust van Frankrijk. Na twee weken goed weer afwachten en klussen aan een nieuwe stuurautomaat zijn we vertrokken richting Noord-Spanje. Vervolgens zijn we de kust afgezakt en via Portugal en Marokko naar de Canarische eilanden gevaren. We liggen op dit moment in de haven van Arrecife, een plaats aan de oostkust van Lanzarote, en zijn hier 2 dagen geleden aangekomen vanuit Marokko. We hebben al zo ontzettend veel meegemaakt en genieten echt van elke dag. We leven het leven waarvan we gedroomd hebben en wat eigenlijk nog mooier is dan we van te voren gedacht hadden.

Het is heel bijzonder om iedere keer weer opnieuw te vertrekken en nieuwe plekken te ontdekken. Zo zijn we iedere keer weer opnieuw onderweg, terwijl we tegelijkertijd altijd ‘thuis’ zijn op onze boot. Het leven in een huis wat ook gelijk als vervoersmiddel dient, is af en toe nog wel een uitdaging. Een bijkomend voordeel is dat we veel opgeruimder zijn dan thuis. Voor ieder vertrek moet alles ‘zeevast’ staan, dat wil zeggen geen rondslingerende spullen meer. Een nadeel is dat we met regelmaat kleine dingetjes kwijt zijn. “Heb jij mijn zonnebril gezien?” en “Onder welke bank hebben we het bootmansstoeltje eigenlijk gelaten?” Vanaf het eerste moment voelen we ons in ieder geval al helemaal thuis aan boord. Het is best fijn om zo een overzichtelijk huis te hebben. En de boot is eigenlijk ontzettend ruim voor met zijn tweeën.

Het leven aan boord gaat erg relaxed. Het scheelt denk ik wel dat we allebei gewend zijn om veel aan boord te zijn en goed onze weg kennen. Onze rollen aan boord wisselen in een goed tempo af van schipper naar maat, kok, afwasser, schoonmaker, luiwammes, klusjesman, watertanker, meteoroloog, fotograaf, lijstjesmaker, vuilwatertankontstopper, slaapkop, navigator en ga zo maar door. Koen heeft het vissen helemaal uitgevonden als hobby en ik ben begonnen met fruitnetjes haken en gastenvlaggetjes stikken haha. Ik vind het leuk om me te verdiepen in de pilot en nieuwe plekken en Koen gaat met iets meer plezier de mast in. Op papier ben ik de schipper, in praktijk wisselen we een beetje af. Wel ga ik elke keer naar het havenkantoor waar ze meestal niet echt laten blijken dat ze het gek vinden. In Lagos vermelde de man van de marina wel dat onze box een ‘lekkere brede’ was, zodat het lekker inparkeren zou zijn haha. Of hij dat ook tegen een mannelijke schipper zou zeggen, komen we natuurlijk nooit te weten. In Rabat kwam de douane niet meer bij dat ik de schipper was en nog zo ‘jong’ was, in Essaouira zei de politie “Well done, very good, women first”.

Zoals we van te voren van meerdere mensen hadden gehoord, is het kanaal tot en met Bretagne het meest uitdagende vaargebied. Daar moesten we ook echt goed puzzelen met het getij, stromingen, rotsen en wind. ’s Nachts varen in de buurt van een kust vind ik iedere keer weer spannend en hebben we eigenlijk sinds Noord-Spanje bijna niet meer gedaan, tot aan Marokko. Bij kaap Finisterre had ik echt even een paniekmomentje, omdat in het donker het geluid van de golven op de rotsen zo hard en dichtbij klonk dat ik de krantenkoppen al voor me zag. Keer op keer blijken dat soort momenten vooral door mijn eigen hoofd en gedachten veroorzaakt. Het blijft een interessante worsteling. In Marokko ging het eigenlijk ’s nachts heel goed, zo lang de mist maar wegbleef. En daarbij merk ik dat we iedere keer onze grenzen verleggen en steeds meer wennen aan situaties die we van te voren heel spannend vonden.

De golf van Biskaje vonden we bijvoorbeeld van te voren allebei best wel spannend. Hoe zou het zijn om een paar nachten met zijn tweeën door te varen? Je kunt halverwege niet even stoppen of aan land. Het bleek boven verwachting leuk te zijn. Het had zelfs wel wat romantisch om zo met zijn tweeën, helemaal afgezonderd van de buitenwereld, in onze eigen bubbel leven. ’s Nachts deden we 3 uur op, 3 uur af en overdag wisselden we een beetje af. Koen was druk bezig met zijn visproject. Zijn eerste vangst was een grote plastic zak, maar op de tweede dag was het raak, een echte mahimahi! 20170920_115116Onderweg werden we regelmatig vergezeld door springende dolfijnen en zelfs een grote walvis vlak voor de boot!

IMG_0192
Haai voor de kust van Portugal

Inmiddels weten we dat er wel 200 verschillende soorten bestaan en dit exemplaar van zo een 10 meter nog maar een ‘kleintje’ is. Later hebben we ook nog een paar keer een haai gezien, een inktvisje en tonijnen gevangen. Ik vind die hele onderwaterwereld erg fascinerend. IMG_0208 (2)

De kust van Spanje en Portugal is erg relaxed gegaan. Leuke plaatsjes in een prachtige natuur. In de ria’s van Noord-Spanje hebben we wel aardig wat mist gehad en was het veel kouder dan we van te voren gehoopt hadden. Ook kwamen we hier wat in de knel met ons eigen verwachtingsmanagement. Dit had deels te maken met de tegenvaller van het weer en relaxete gevoel wat we een beetje misten. Ik was continu op zoek naar plekken waar het mooier, beter, toffer, lekkerder, etc. zou zijn wat natuurlijk totaal niet bijdroeg aan het genieten van het moment. Gelukkig hebben we dit redelijk snel geconstateerd en uitgesproken naar elkaar. Het is ten eerste niet mogelijk om alle plekken op de wereld te zien en we moesten leren loslaten dat het altijd maar fantastisch moest zijn. Daarbij ervaarden we een onbewuste druk dat er tickets geboekt zouden worden om ons op te zoeken en we erachter kwamen dat onze planning wellicht wat strak was. Dit was eigenlijk vrij makkelijk opgelost door het een maand op te schuiven. Dit voelde als een grote opluchting, wat er voor zorgde dat we beetje bij beetje echt konden gaan ontspannen.

20170926_192523Isla de Ciés was een hele bijzondere plek waar we hebben geankerd. Echt een geweldig eiland voor de kust van Spanje, waar we allebei nog nooit eerder van gehoord hadden. Dat is overigens met heel veel meer plekken zo. We houden eigenlijk vooral van de rustige, mooie ankerplekken en stranden en krijgen de kriebels van toeristische trekpleisters. Wanneer we er van een afstandje naar kunnen kijken is het wel echt genieten. Alleen Porto was hierop een uitzondering, wat een geweldig leuke stad was dat. Bij 20171005_114856Cascais (plaats vlakbij Lissabon) was voor het eerst de (water)temperatuur echt heerlijk, wat eindelijk echt voor een soort vakantiegevoel zorgde. De Algarve is erg toeristisch, maar verraste me met de mogelijkheden om dit te omzeilen. Hele mooie grotten en Waddenzee-achtige baaien. Marokko vonden we echt geweldig, maar hier zal ik later nog wel een apart blog over schrijven…

Wat ik soms ook wel lastig vond is dat we continu ‘onderweg’ zijn. We zijn niet op vakantie, het is meer onze leefstijl met bijbehorende uitdagingen. Als ik normaal 2 weken op vakantie ga, dan pluis ik dat gebied van te voren uit. Waar moet je wel en niet zijn? Waar kan je lekker eten? Waar moet je op letten? Nu is daar veel minder tijd voor en zien we vaak ter plekke wel. Het kost soms best wat energie om weer uit te pluizen waar de bakker, de supermarkt, de pinautomaat, het havenkantoor, etc is. Dit heeft wel weer het leuke effect dat we ons veel meer laten verrassen en echt kunnen dwalen en ontdekken. Het is eigenlijk continu een beetje zoeken naar de juiste balans, en Google is daarbij toch wel een van onze grootste vrienden :). En zijn we tot de conclusie gekomen dat we sfeer proeven en mensen ontmoeten veel leuker vinden dan historische monumenten en geschiedenis.

Kortom, we genieten enorm en ik kan nog wel hele pagina’s volschrijven met wat we meemaken en ervaren. Ik schrijf best veel voor mezelf, maar voor een blog als deze moet ik echt even in de mood zijn. Daarbij scheelt het dat ik nog vrij weinig ‘moet’ van mezelf, wat ook weer een hele nieuwe ervaring is :). Ik zie andere ‘vertrekkers’ om ons heen die stress kunnen krijgen van een slecht werkend wifi-netwerk omdat foto’s niet willen uploaden. En wel aan alle sponsors en vrienden is beloofd om elke week een update te doen. Ik ben heel erg blij dat wij als doel hebben gesteld om geen race tegen de klok te hebben en te leren genieten van het moment. Daarbij geen verwachtingen creëren naar de ‘buitenwereld’, en vooral doen wat goed voelt! Ik heb echt nog geen seconde spijt gehad van dit avontuur en ik kan niet wachten om nog meer van de wereld voor ons te ontdekken.

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Frank schreef:

    Hey Iris en Koen, gewoon lekker doen wat jullie zelf willen. Nu kan het, lekker doen wat je zelf wil en niet doen wat anderen graag van je zouden willen zien.

    Heel veel plezier en tot later. Ik ga/moet verder met mijn werk.

  2. Oukje schreef:

    Leuk joh! Klinkt heerlijk daar! 😀

  3. Martin de Kort schreef:

    Ben heel benieuwde naar jullie Blog over Marrokko. Welke havens hebben jullie aangelopen? Geniet er maar van want die negen maanden zijn heel snel voorbij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s