Dag 2 – Verwacht het onverwachte

on

De nacht is magisch en angstaanjagend tegelijk. Als ik de avondshift heb, waarin het buiten geleidelijk donker wordt, is er niks aan de hand. Maar als ik middenin de nacht wakker wordt gemaakt en mijn hoofd naar buiten steek, lijken de golven grote onvoorstelbare monsters. Elke keer moet ik opnieuw mijn angsten overwinnen, maar wanneer dit gelukt is, kan het mijmeren en dromen beginnen. Het is moeilijk te beschrijven wat er dan gebeurd, maar de woorden beginnen te stromen. Het is alsof alle puzzelstukjes op zijn plek vallen.

We zijn alweer een dag en nacht verder en er is iets opmerkelijks gebeurd. Vanochtend om half 8 wekte een wat bleke Koen mij met de mededeling dat de autopilot weer stuk is. Shit, niet weer… Ik baalde, maar het was een ander soort balen dan ik van mezelf gewend was. Het was meer een soort van totale overgave aan de situatie, we zullen wel zien hoe we hiermee gaan dealen.

“Hoe kan het eigenlijk dat de boot zo rustig door vaart?” vraag ik Koen slaperig. Hij heeft het roer vastgezet en omdat we scherp aan de wind varen, corrigeren de zeilen de boot. Ik vind het geniaal, het gaat zelfs nog beter dan als de automaat zou sturen.

Na mijn ochtendwacht kruip ik weer in bed, mijn lichaam heeft vandaag wat meer moeite met de deining en het ritme na een eerste gebroken nacht. Ook hier leg ik me maar bij neer. Ik hoef niet bang te zijn dat ik snachts niet kan slapen, want dat komt juist goed uit haha. Wanneer Koen me aan het eind van de middag weer wakker maakt, zegt hij met een grote grijns: “ik heb het motortje weer gemaakt!”

Wow, ook die had ik niet zien aankomen. De rest van de dag laten we de boot zichzelf sturen, nooit gedacht dat dat zou kunnen. De zee is rustig en het waait tussen de 5 en 10 knopen. Af en toe sturen we zelf, of zetten we de autopilot aan. Terwijl ik dit typ komt de zon voorzichtig op en springen er ineens kleine dolfijntjes om me heen! Ook die had ik totaal niet verwacht, wat maken ze me vrolijk!

Als ik één ding heb geleerd deze reis, is het wel om het onverwachtse te verwachten. Plannen worden gemaakt om er vanaf te kunnen wijken. Het echte leven begint voor mij wanneer ik de volledige controle los kan laten. Vertrouwen dat alles goed komt. Keer op keer. Dat het eigenlijk al goed is zoals het is. Heel ver weg van de bewoonde wereld is dat pas echt voelbaar. Dat doet de kracht van de nacht.

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Anoniem schreef:

    Hallo zeezeilers, komt mij bekend voor die angst overwinnen,hoewel ik wel eens schrik als je de zee bij daglicht ziet. Fijn zo,n monteur aan boord . Goede vaart… gr Bart

  2. Yvet schreef:

    Oh…. dat heb ik nou ook vaak. Als ik rustig wacht hou terwijl het donker wordt, heb ik nergens last van. Maar hoe vaak ik wel niet denk dat we in een dikke storm terecht zijn gekomen op het moment dat ik wakker word… Ik duim in elk geval dat jullie stuurautomaat jullie zonder verdere problemen op de Azoren aflevert!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s