Boatboys en hobbeltaxi’s

“Joehoee! Goedemorgen!! Kanaal 77!”, roept Caroline vanaf de Pegasus. Haar zoon is gisteravond aangekomen en we worden uitgenodigd voor de koffie. Voordat we in de dinghy springen, komt onze rasta friend Henri langs. Hij had ons gister aan de kant verwacht, maar we waren naar zijn concurrent gegaan… Het is een strijd tussen de boatboys. Er is een ongeschreven regel dat de eerste jongen die bij de boot is, een monopoly heeft en alles voor je regelt.

IMG_0239 (2)
G-Boy, een favoriete ‘boatboy’ bij jachten

Onder de zeilers worden namen uitgewisseld welke boy je moet hebben, zo is G-boy een populair exemplaar. Wij besluiten een gokje te wagen met Henri, aangezien hij bij onze aankomst in de baai van Lamin Lodge als eerste bij ons was, en we hem graag een kans willen geven.

We spreken met Henri af om die middag bij hem op de kant langs te gaan en om ‘a friend with a car’ ons naar Serekunda, het dichtstbijzijnde stadje, te laten brengen. We varen met de dinghy naar de kant en meeten de locals. Het is een toeristenhotspot waar allerlei hele blanke mensen in bootjes worden gezet om vervolgens door de mangrove geroeid te worden. Er heerst een relaxed sfeertje met reggae muziek uit telefoontjes. Terwijl we wachten op onze ‘taxiguy’ Ibo hebben we alle tijd om de boel eens rustig te observeren.

Toen de taxi er om half 4 nog steeds niet was, werden we een beetje geïrriteerd. Het rondhangen en wachten is best geinig want we worden aan iedereen voorgesteld en zien allerlei toeristen komen en gaan. Maar nu is het wel genoeg geweest en we twijfelen of we toch niet beter bij ‘G-boy’ dingen kunnen regelen. Het is zo irritant dat we totaal geen idee hebben wat we kunnen en mogen verwachten. Als er een kwartier later nog steeds geen teken van een taxi chauffeur is, besluiten we dat het van ons niet meer hoeft vandaag. Om boodschappen te doen hebben we energie nodig, zeker hier. En die was bij ons beiden een beetje op. Henri had al een andere jongen gebeld en op het moment dat we onze dinghy instappen, komt er een auto toeterend aanrijden. Helaaspindakaas. Het voelt goed om onze grenzen aan te geven en we hebben geleerd om van te voren duidelijkere afspraken te maken. En rekening te houden met GMT oftewel Gambia Maybe Time. We moeten nog veel leren hier geloof ik haha.

Henri baalde enorm dat wij zo teleurgesteld waren. Hij had al meerdere keren gezegd: “If you are happy, i am happy”. We besloten hem de volgende dag nog een kans te geven. Het was wel lekker om weer aan boord te zijn, op ons eigen eilandje. Ik had eindelijk een poetsbui en heb het binnen eindelijk wat schoongemaakt. Buiten hebben we de kuip wel schoongemaakt, maar er is eigenlijk nog geen beginnen aan. We verheugen ons op het zoete gedeelte van de rivier, want dan kunnen we alle schoten en lijnen in het water gooien. Alles staat nu compleet stijf van stof, zout en de hitte.

De bemanning van de Pegasus kwam gezellig borrelen en werd later afgewisseld door die van de Elisabeth. Die laatste zijn een stukje de rivier op gevaren en hebben geconstateerd dat Afrika niet echt wat voor hun is. In ieder geval niet met de boot. Ze hadden geen prettige ervaring met oud en nieuw gehad, zijn gerold in een drukke toeristische straat en de rivier vonden ze tegenvallen. Misschien hadden ze er ook te veel van verwacht door alle positieve verhalen van andere zeilers. En ik denk dat het ook wel scheelt dat wij Marokko en Senegal al hebben aangedaan. Daar hebben we een beetje kunnen ‘oefenen’ met het Afrikaanse.

Toen iedereen weg was hebben we samen onder een prachtige sterrenhemel besproken hoe wij er zelf in staan. Het eerste stuk van de rivier schijnt inderdaad niet zo boeiend en erg breed te zijn. Daarna wordt het waarschijnlijk pas wat interessanter, maar we zullen het wel zien en zelf gaan ontdekken. Ook hebben we gekletst over waarom ik niet helemaal lekker in mijn vel zit. Ik wil me graag goed voorbereiden en vind freewheelen in Afrika gewoon een beetje spannend. Ik merk dat ik graag wat meer controle zou willen hebben op wat ons te wachten staat. En ik vind het moeilijk om me helemaal over te geven aan het avontuur. Normaal gesproken zitten we daarin wel redelijk op één lijn, maar nu zou ik best samen wat meer willen voorbereiden. En daar kwam ik eigenlijk pas achter door het op te schrijven en er samen zo over te praten.

Het is gewoon zo wennen in zo een andere wereld dat ik mezelf soms niet helemaal begrijp. Ik heb het idee dat ik continu alert moet zijn, moet rekenen met Dalasi (het geld hier) en moet bedenken wat ik wel en vooral niet wil. Want voor je het weet geeft iemand je een rondleiding rondom een of andere grote boom en vraagt daarna geld. Het is continu aftasten wie heb ik tegenover me en wat wil hij van me. Ik word een beetje argwanend, maar dat vind ik ook kut. Zitten er bijvoorbeeld twee mannen te eten, die vinden dat ik het eten moet proeven. Ik moest en zou een hapje nemen en dan denk ik gelijk “ja daaag wat wil je er voor terug pannenkoek?” En dat blijkt dan weer helemaal niks te zijn.

Koen heeft er minder last van en begint er zelfs een beetje lekker in te komen haha. Dat vind ik wel fijn, ik wil er ook graag wat meer de lol van kunnen inzien. Maar tegelijkertijd voel ik me af en toe zo machteloos als ik zoveel armoede zie. Het dagloon schijnt 3 euro te zijn, hoewel dat op toeristische plekken vast wel wat hoger ligt, maar toch. En als we ons afval weggeven (wat gewoon op een stapel iets verderop belandt) wordt er met grote ogen gekeken of er nog iets waardevols bij zit. En al weet ik dat ik aan die situatie niets kan doen, toch raakt het me en kan ik het soms moeilijk van me afzetten.

20180110_125321
Diesel halen bij het tankstation

De volgende ochtend hadden we om 11 uur op de kant Met Henri + taxi! afgesproken. We bedachten wat we zouden doen als de taxi chauffeur er weer niet zou zijn…. Gelukkig was dat niet nodig, alleen… G-boy had deze kerel ook besteld om 11.00! En wel voor Fred, om de jerrycans met diesel te vullen. Nou, wij moesten ook langs het tankstation dus dat was snel geregeld. Zij konden terug naar hun boot, en wij zouden hun diesel ook tanken. Toen begon ons eerste taxi-avontuur in Gambia. Eerst een stuk over een hobbelhobbel-zandweg langs arme dorpjes. Daarna een geasfalteerde weg, met allerlei ‘winkeltjes’ naast de weg.

Ons eerste doel was geld pinnen. De maximale hoeveelheid die we eruit konden halen was 2000 dalasi, ongeveer 40 euro! Voor hier is dat heel veel geld, maar daar konden we net twee jerrycans diesel van vullen. En we wilden ook nog boodschappen doen, fruit halen, internet kopen, bier halen, taxi betalen… en een buffer voor de rest van Gambia, want er zijn nergens anders meer pinautomaten in het land! Dus nog maar een keer 2000 gepind en toen wilden we eigenlijk nog 3x, maar bleek het maximum voor die dag bereikt te zijn. Dat verzin je toch niet. Dus moesten het doen met 80 euro. En dat is precies gelukt.

We konden nog net Henri betalen voor de 300L water die uit een put is gehaald, per ezel is vervoerd en in zijn bootje naar ons toe is gebracht. We gaven hem ook nog wat fooi voor al zijn hulp (iets van 250 dalasi, 5 euro, 1.5 dagloon, hij was de hele dag mee geweest en had een goede taxiprijs geregeld). Hij stond met grote ogen te kijken en wilde het eigenlijk niet aannemen. Nu snappen we er helemaal niks meer van. Maar het voelt goed dat hij het eigenlijk niet wilde hebben. Misschien speelt hij toneel, misschien komt het niet vaak voor dat hij boten zo begeleidt. We zullen het nooit weten. Onze tanks zijn iig weer vol en we zijn weer prima bevoorraad. Morgenochtend in Banjul nog maar weer bij proberen te pinnen. Daarna gaan we samen met de Pegasus eindelijk de rivier op, heel veel zin in!

20180108_151408

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s