Voor anker in Dakar, Senegal

Na een redelijk pittige zes dagen varen (waarvan 2,5 zonder autopilot) kwamen we vlak voor de jaarwisseling aan in Dakar (Senegal). Met nog 15 mijl te gaan werd het steeds drukker met piroques, gekke langwerpige bootjes met één mannetje en een motor achterop die af en toe volledig in de golven verdwijnen. De geur van het land werd steeds sterker en de contouren van het land steeds meer zichtbaar. We moesten nog helemaal om de punt van Dakar heen varen en Koen gooide toch nog even deze reis de vislijn uit. Helaas zonder resultaat.

Aan het eind van de middag zien we wat mastjes verschijnen in een soort baai. Er liggen veel verwaarloosde boten, volledig ondergesneeuwd met oranje zand afkomstig uit de Sahara. Een paar hebben geen mast en lijken een nieuwe functie als vogelbroedplaats te hebben gekregen. Eén boot ligt half gezonken voor anker. Gelukkig liggen er ook wat fittere boten tussen. Bij eentje wappert zelfs een Nederlandse vlag! We zoeken een plekje uit en droppen het anker.

Er komt een motor bootje op ons af. Zou hij iets van ons willen? In ons beste Frans verstaan we dat hij van ‘de zeilclub’ is en als taxi fungeert voor de jachten. Voor het inklaren kunnen we pas 2 januari terecht en morgen is er een big party met oud en nieuw, vertelt hij met een grote glimlach waarbij zijn blinkende witte tanden tevoorschijn komen. Dat voelt als een warm welkom en we besluiten vandaag lekker aan boord te blijven. Een ankerbiertje, grote schoonmaak aan boord (ook bij ons is alles oranje), lekker eten en vroeg naar bed. We zijn beiden volledig gesloopt, maar zeer voldaan. Na een lang stuk varen is het altijd weer een uitdaging om de boot (en onszelf) op orde te krijgen en tegelijk de nieuwe bestemming te willen ontdekken.

De volgende dag werden we warm ontvangen bij ‘de zeilclub’ waar we die avond ‘un grande fete’ met veel reggae konden verwachten. Pinnen is nog niet gelukt, maar we mogen eten en drinken ‘op de bon’. Het was een bijzondere jaarwisseling. Met eigenlijk alleen maar onbekende mensen hebben we ons bijzonder goed vermaakt.

Op nieuwjaarsdag hebben we lekker aan boord uitgebrakt. Een heerlijke plek om eens lekker brak te zijn. Op ons eigen eilandje, ver weg van Senegalezen die allemaal toch wel heel graag iets van ons willen. Of we suikerpindas willen, of we de was willen laten doen, of we water of gastankjes nodig hebben, bootonderdelen nodig hebben, een taxi willen, de stad willen zien, een Afrikaanse outfit willen, enzovoorts. Vandaag even helemaal niets en niemand, heerlijk. Alleen wij twee op ons drijvende huis. Uitslapen, buiten verder slapen, boekjes lezen, rijstewafels met tomaat eten (je wordt vanzelf creatief als je niet veel keuze hebt). Hebben een mini mini streepje bereik van de wifi aan de kant. Wat een feest, fijn appen met Nederland! Allebei luxe gedouched op het achterdek, eindelijk mijn haar goed gewassen, wat een traktatie! Koen kreeg ‘s middags plotseling zin om de wc uit elkaar te halen, want die liep erg stroef. Ik houd hem uiteraard niet tegen. Ik weet dat wanneer één van ons zo een bui heeft, we die vol moeten benutten.

42A7D2C7-3148-49E0-ADE3-6F5C45F6B76F

Op 2 januari is het regeldag. Inchecken bij de douane en politie is doel 1. En daar heb je een taxi voor nodig en daar heb je weer geld voor nodig. En dat hebben we (nog) niet. Onze creditcard wordt geweigerd. Later blijkt dat we een verkeerde pincode hebben gebruikt… amateurs! Die moest dus gedeblokkeerd worden en de juiste code laten achterhalen ergens in een map bij ons thuis. Daar zijn we dus de hele dag mee zoet geweest.

Tot onze verbazing is er best een redelijke supermarkt in de stad. Het is wel 35 minuten lopen, dwars door het gekkenhuis. Waar als het verkeer vaststaat, de taxi gewoon de rotonde de andere kant op rijdt. En voorrang neemt. Erg bijzonder. Op straat zie je echt van alles. Ze verkopen alles wat je maar kan bedenken op straat. Af en toe wat bedelende kinderen wat ik erg lastig vind, maar doorlopen niet aankijken en “non, non” zeggen helpt aardig. Hoewel we er denk ik niet heel welvarend uitzien, blijven we gewoon blanke rondlopende goudmijntjes. Het scheelt dat er hier ook wat ‘rijkere’ Senegalezen rondlopen. Bijv in de supermarche. Een echte supermarkt! Met best veel westerse producten, erg luxe. Misschien hadden we terug ook moeten gaan lopen want de taxi duurde echt een eeuwigheid, het hele verkeer stond vast. En het is daardoor interessant voor straatverkopers om tussen de auto’s door hun waren te verkopen. Zeker twee blanken achterin bleek erg interessant te zijn. Er wordt op straat van alles verhandeld en dealtjes gemaakt.

Wat ik erg leuk vind is dat we overal waar we komen meestal wel een Nederlandse vlag zien wapperen en dat dat vaak ook goed klikt. In Senegal hebben we Fred en Caroline van de Pegasus ontmoet, een stel wat in Nederland alles heeft verkocht en voor onbepaalde tijd met hun zeilboot is vertrokken. Ze waren direct erg behulpzaam en boden hun reserveondeel van de autopilot aan ons aan! Ook hebben we samen plannen gemaakt om deze week samen uit te klaren, diesel te halen en richting Gambia te varen.

Ineens lijkt er zoveel te moeten gebeuren. Keuzes maken. Prioriteiten stellen. We hebben nog 1 tank water. Wat is wijsheid? Iemand wil hem hier wel vullen maar daar vraagt ie 10.000 voor, iets van 17 euro. Dat vinden we wel een beetje overdreven. We kunnen ook nog prima zuinig een week met de andere tank doen, maar wat treffen we straks aan in Gambia is de grote vraag. We besluiten toch de tanks in Gambia te laten vullen.

A7B4B0B7-6FF6-4ECE-881D-6E6302D5C75D

Inmiddels is het gelukt met pinnen, maar daarvoor moeten we met een taxi naar een ATM. Het is zo een 35 graden, misschien wel 40 in de broeierige taxi en het verkeer staat he-le-maal vast. Het verkeer is sowieso best bijzonder hier. Een geasfalteerd stuk met daar omheen veel zand. Er wordt voorrang genomen en gegeven, soms is het een 2-baansweg, soms 3 of 4, het is maar net hoeveel er naast elkaar past. Busjes worden volgeladen met mensen en als er dan echt niemand meer bij lijkt te passen, worden er nog een paar achterop gepropt. Ik voel me een witte koningin in een taxi.

206C7DED-D687-4C7B-B259-FCAEBB718779

Op oudejaarsdag hebben we Mo ontmoet. Hij was één van de weinigen die niet om bier en sigaretten vroeg, maar daarentegen wel ons van zijn punch liet proeven. Het is moeilijk om hier te achterhalen wat iemands intenties zijn, maar Mo lijkt ons ok. Hij is erg trots op zijn land en loopt altijd met een grote glimlach rond. Hij nodigde ons uit bij hem thuis en wilde de vismarkt en wijk laten zien. Wow. Natuurlijk liep hij trots rond met twee blanken aan zijn zij, maar hij heeft ons niet het idee gegeven dat hij ons op een of andere manier belazerde. Hij kocht de vis, wij de biertjes. We gingen naar zijn huis waar nog een vriend van hem kwam. Het vuur ging aan op zijn dakterras en de vis ging er op. Zijn matras werd naar boven gesleept zodat we daar op konden chillen. In gebrekkig Engels hebben we boeiende gesprekken gehad over hun leven, over ons leven. Over Senegalezen die graag naar Europa willen, omdat ze zelfs met troep verkopen aan toeristen op het strand in Spanje 30x meer verdienen dan mensen hier (als ze al een baan kunnen vinden). En dan kan je nog iets voor je familie betekenen. Deze jongens hebben werk en hebben het relatief goed. Een eigen soort van studentenhuisje met een bed, tv scherm en computer met heel veel reggae muziek:). Een doodnormale avond die voor ons echt mega bijzonder was.

Diesel tanken en uitklaren in Dakar was ook weer een bijzondere ervaring. We gingen samen met Fred en Caroline op pad en namen samen een taxi. Die zakte met alleen ons erin al bijna door zijn voegen, laat staan met zes volle tankjes diesel erbij. Eerst reden we naar de Police om uit te checken. Het was weer gekkenhuis op de weg. Bij de police moesten we wachten op het vrouwtje. Een kwartier later waren we nog aan het wachten met een tvscherm met national geographic op en vroegen we in gebrekkig Frans hoe lang het nog ongeveer gaat duren. “Ohhh, ze is er al lang weer hoor…” We zaten voor jan lul te wachten en niemand van de vijf werknemers (die overigens helemaal niets aan het doen waren ) kwam ons dat even vertellen… Daarna zes jerrycans vullen en dat moest dus ook nog in die taxi… dat wist de chauffeur natuurlijk van te voren maar hij wilde er graag extra geld voor. Iedereen lijkt vandaag extra geld van ons te willen, heel vermoeiend. Twee mannetjes bij de CVD stonden erop onze jerrycans te dragen. En dan geef je ze fooi en gaan ze zielig kijken dat ze een heel gezin moeten voeden. Tja…. erg ingewikkeld vind ik het. Koen vind het vooral irritant.

DA9C3B12-9D91-419C-BB57-8C04F102BC86

Terug aan boord gingen we de autopilot fixen. Twee gaatjes moeten boren, omdat ons stuurwiel anders is dan die van de buren. Accuboor geleend, alles gemonteerd en toen… deed ie het niet. We konden wel janken. Het probleem zit in de aansluiting van de powerkabel en na wat aanduwen doet ie het nu. Pft niet heel relaxed, maar het lijkt te werken. De boot nog schoon geputst, laat ik het touw per ongeluk los, puts in het water, ik zag hem zinken en had 2 seconde om me te bedenken en ben er achteraan gesprongen in het smerige water. Puts gered, zonnebril kwijt… dus… gaat lekker.

Mo nam ons die avond mee naar het centrum van Dakar om te eten. Hij had ons verteld dat het iets locals zou zijn en dus geen fancy restaurant. We kwamen terecht in een soort bbq huis maar dan binnen in een donker hol, heel bizar. De muren waren zwart van de rook van de bbqs.  Er waren een aantal bbq’s met vierkante zitplekken er omheen. Je kon een papiertje met verschillende satéetjes bestellen en die werden dan voor je neus klaar gemaakt. Het was eigenlijk heel erg lekker.

0EE1B212-0C38-43F6-9A02-CBCA03C55A53

Daarna hebben we nog een rondje door de stad gelopen, ik vond het best heftig. Er waren veel mensen die op straat lagen te slapen. In sommige buurten waren erg veel bedelaars. Ik vond het prettig dat Mo erbij was. Er was naast ons geen blanke te zien, op 2 dikke exemplaren na die vanuit een restaurant snel de taxi in gepropt werden. Ik heb me totaal niet onveilig gevoeld, maar ik zou hier nooit rond zijn gaan lopen zonder iemand die de weg kent. Mo leek wel steeds vaker te herhalen dat hij ons ook aan zijn familie wilde voorstellen. Hoewel hier natuurlijk niks achter hoeft te zitten, krijgen we steeds meer het idee dat hij na deze uitgebreide inleiding toch misschien wel om een gunst zou gaan willen vragen. We zijn eigenlijk helemaal klaar met mensen die dingen van ons willen, met name geld. En we krijgen steeds meer zin om door te varen naar een nieuwe plek.

Toen we na een week het anker op wilden halen, was er geen beweging in te krijgen. Shit… Het relais lijkt er nu echt mee gekapt te zijn. Grrrrr laten we dat hier maken? Hm we waren eigenlijk wel helemaal klaar met deze stinkstad. We besloten om het anker met de hand op te halen en er in Banjul wel naar te gaan kijken. We hadden zo een zin om weer te gaan varen. We hebben eten gemaakt voor twee dagen. De zee was gelukkig rustig en het zelf sturen leek mee te vallen. Koen begint met de nachtwacht en ik was me met een washandje en teiltje warm water. Wat een troep komt er van me af na één dag, zeg! Lekker schone kleren aangetrokken en klaar gemaakt voor de nacht! Ik vond het best wel weer eng, zo ‘s nachts varen. De Pegasus was een paar uur eerder vertrokken en Caroline riep ons nog op, maar we konden het slecht verstaan. Het klonk alarmerend. Iets met bakboord en lichtjes en vissers. Zucht, ik heb zin om in Gambia te zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s