Marokko, de aankomst in Rabat

Tijdens onze tochtvoorbereiding hebben we in grote lijnen onze route uitgestippeld. Met onze vinger op de kaart schuivend naar het zuiden, bekeken we welke landen we allemaal tegen zouden kunnen komen. Op meerdere zeilblogs lazen we over ervaringen met Marokko die erg uiteen liepen, wat ons erg nieuwsgierig maakte naar dit land. Wat ik opvallend vond was dat het vaak heel positief of juist heel negatief was. We besloten dat er maar één manier was om daar achter te komen en dat is gewoon zelf een kijkje te gaan nemen.

De kust van Marokko ligt redelijk op de route van Zuid-Portugal naar de Canarische eilanden. Het is een klein beetje om en je krijgt wat meer te maken met de wind die door de golf van Gibraltar kan spuiten, maar de afstanden zijn wel wat meer te overzien. In plaats van één lange oversteek van 5 dagen, leek het ons wel aantrekkelijk om tochten van 1 of 2 dagen te kunnen maken.

We kochten via marktplaats een tweedehands pilot en lazen over kleine dorpjes waar het niet ongebruikelijk was dat je bij de douane thuis werd uitgenodigd voor couscous. Dat leek ons wel wat. We lazen over de cultuur, over het afdingen, over de gastvrijheid, over de mooie natuur en ook over kakkerlakken, stank, corrupte douaneambtenaren, vele visnetten voor de kust en vissers die vrij agressief hun vangst op het water aan je willen verkopen.

Voor Koen was het de eerste keer buiten Europa, voor mij de eerste keer zeilend Europa uit. In Frankrijk, Spanje en Portugal was alles vrij gemakkelijk gegaan, maarja dat zijn wel landen die onderdeel van de EU zijn. We lazen bijvoorbeeld op de site van de ANWB dat we per persoon maar 1L sterke drank en 1L wijn mee mochten. En we wisten zeker dat onze voorraad daar ver boven zat. Ga je het dan allemaal opdrinken, of neem je het risico dat het daar in beslag wordt genomen? Na enig overleg met wat medezeilers kozen we voor het laatste.

Er is maar een aantal havens waar je officieel mag inklaren. We kozen voor Rabat, aangezien dat een vrij Westerse stad is en we lazen dat het hier allemaal vrij goed geregeld is. Bovendien is dit de koninklijke haven en is deze goed beveiligd. Na 2,5 dag op zee leek het ons wel fijn als we ook lekker konden douchen en toch een beetje in een haven terecht te komen wat we enigszins gewend waren.

20171024_151937De aanloop van de haven van Rabat is vrij bijzonder. De haven zelf ligt een stukje verder op een rivier en we werden opgehaald door een loodsbootje van de marina die we konden oproepen op kanaal 11. Bij hoge golven kan er branding ontstaan bij de ingang van de rivier en met hoogwater komt er een golfbreker onderwater te staan. Bij golven boven de 2 meter is het zelfs niet meer mogelijk om in en uit te varen. Om die reden hebben we een aantal dagen gewacht met vertrek vanuit Portugal. Toen we aankwamen was het mistig, maar het water bijna vlak. We vroegen ons af waarom er zo nodig een loodsbootje moest komen, aangezien we dit zelf met Navionics ook wel hadden kunnen redden. Eenmaal op de rivier waren we toch wel blij met de loods. Overal waren vissersbootjes en roeiende taxibootjes. Ook waren er optimistjes aan het zeilen en vlakbij de haven waren zelfs jestski’s. Het was ons al snel duidelijk dat dit een stad van grote contrasten is.

20171024_184507
Immaqa aan de wachtsteiger in Rabat

De loods bracht ons naar een wachtsteiger, waar al snel de politie en douane aan boord kwamen. De politie bestond uit een jonge vrouw die erg serieus was en een jonge man die nogal grappig uit zijn ogen keek en overal foto’s van maakte. Het zal wel voor officiële doeleinden gebruikt worden, maar ik had het idee dat hij gewoon op Whatsapp zat tijdens het invullen van alle papieren. Eén van de douane mannetjes vond het erg grappig dat ik de schipper was. Toen ik ook nog eens deed alsof ik het heel leuk vond om het 20e papiertje met dezelfde gegevens in te vullen, kwam hij niet meer bij van het lachen. Dit had hij nog nooit meegemaakt. Ook wees hij naar mijn geboortedatum, waarop hij weer in lachen uitbarstte. Ach liever uitgelachen worden, dan dikke ruzie om onbenullige dingen haha.

20171024_153557
Héél stiekem gemaakte foto van douane en politie

De serieuze vrouw werd wel heel serieus toen ze er achter kwam dat wij overal kopietjes van hadden en de officiële documenten ergens in een kluis in Nederland lagen. Daarbij had ik een officieel document moeten hebben waarop mijn vader nog officiëler toestemming geeft dat hij als officiële eigenaar zijn boot uitleent aan zijn dochter. Het liefst met een hele officiële stempel. Gelukkig reageerde mijn vader erg snel en stuurde hij een zéér officieel word-documentje met zijn toestemming. Nadat er wel acht keer werd gevraagd of we echt geen drone aan boord hadden (die nemen ze namelijk in beslag), ging de douane een rondje lopen op de boot. Er werden hier en daar wat kastjes en luiken open getrokken, maar erg indrukwekkend was het (gelukkig) niet. Om de drankvoorraad moesten ze alleen maar heel hard lachen. Eén stak zelfs een duim omhoog. Ik weet niet of we nou gewoon heel veel geluk hebben gehad met deze mensen, of dat we ons echt druk gemaakt hebben om helemaal niets.

De serieuze politievrouw bleef serieus en keek nog serieuzer toen ze van boord stapten met al onze belangrijke papieren en paspoorten. Er werd niets gezegd over de gang van zaken en wat er nu zou gaan gebeuren. Ze waren gewoon ineens verdwenen. Eerst leek het er nog op dat ze even in overleg gingen en weer terug zouden komen, maar vervolgens stapten ze in twee auto’s en reden weg. Zomaar met onze paspoorten en bootpapieren, ons achterlatend in grote afwachting.

20171024_184520
Blokkade aan het einde van de wachtsteiger…

Ik weet dat je officieel niet van boord mag als je nog niet bent ingeklaard, maar na 2,5 uur werd ik toch wel erg nieuwsgierig. Hadden we toch drank of sigaretten op tafel moeten leggen? We hadden gehoord dat dit bij oudere ambtenaren nog wel eens tijd kan schelen, maar dat de jongere generatie juist corruptie tegen wil gaan en dit juist averechts werkt. Eén groot vraagteken dus. Aan het eind van de steiger stond een grote blokkade waar ik heel stiekem om heen liep. Zou ik nu opgepakt kunnen worden? Ik had mijn hele tekst al klaar voor als iemand mij zou aanhouden. De zon ging namelijk bijna onder en we wilden echt heel graag van boord kunnen. Eenmaal in het havenkantoor aangekomen bleek er totaal geen probleem te zijn. De paspoorten lagen klaar en de loods zou ons binnen enkele minuten naar onze plaats wijzen.

Vlak voordat de zon helemaal onderging lagen we voldaan aan de beloofde steiger en proosten we met een ‘ankerbiertje’ op de bijzondere aankomst in dit bijzondere land. Er bleken tot onze verbazing meerdere Nederlandse vlaggen aan dezelfde steiger te liggen en de borrel aan boord was geopend. Het blijft leuk om verhalen aan te horen van andere Nederlanders die hier op #eigenkiel zijn aangekomen. Op een of andere manier kwamen er al vrij snel allerlei kots-, poep- en piesverhalen ter sprake. Zeilers onder elkaar begrijpen wat je soms moet doorstaan om nachtenlang onderweg te zijn naar een nieuw continent. En daar mag op geproost worden. We besloten om de volgende dag de stad te gaan verkennen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s