‘Wat als…?!’ De grote angst voor het onbekende

on

Afgelopen week keek ik een programma over 4-jarige kleuters. Hun gedrag werd door middel van  allerlei cameras vastgelegd en vervolgens geanalyseerd. Met verschillende experimenten werd gekeken hoe de kleuters met hun nog vrij primaire gedrag reageerden. Zo verscheen er midden in de speelruimte een grote rode knop en werd de kleuters verteld dat ze hier niet op mochten drukken.
Wat er vervolgens gebeurde vond ik fascinerend om te zien. Een aantal kleuters verloor vrij snel de aandacht en begon met ander speelgoed te spelen. Een ander stel, waaronder een paar jongetjes, konden hun aandacht maar moeilijk van de grote rode knop afhouden. Want wat zou er gebeuren als…

Ze begonnen als spel elkaar op hun hoofd te tikken, om maar de verleiding te kunnen weerstaan van die grote bliksemafleider in het midden van de zaal. Hun fantasie sloeg op hol, want wat nou als… er een bom zou ontploffen?
Gillend en springend rondom de rode knop werd de spanning voor één jongetje te groot en hij drukte op de grote rode knop. Een mannenstem begon af te tellen, het jongetje schrok zich kapot en rende naar buiten zo hard als hij kon. 3, 2, 1… En een bom van confetti kwam uit het plafond! Niet helemaal wat de kleuters verwacht hadden. “Feest!” zei een meisje verheugd. Het jongetje wat op de knop had gedrukt stond huilend van de schrik buiten en kon er totaal niet van genieten.

Ik vraag me af wat ik zou hebben gedaan als kleuter.

Terwijl ik dit schrijf is het midden in de nacht, lig ik veilig in bed en gaat de wind buiten te keer. Ik bedenk me hoe het is om met deze storm nu ergens voor anker te liggen. Elke schipper die dat wel eens heeft meegemaakt weet dat dat niet altijd even prettig is. Wat als het anker niet houdt? Het zet het lichaam op scherp, adrenaline giert door het lijf.   Bestaat de lagerwal hier nou ook alweer uit rotsen of uit zand? Toch maar even mijn hoofd uit het raam steken om te kijken of die Duitser nog even ver voor ons ligt als 5 minuten geleden…

Ons avontuur wat in september gaat beginnen voelt voor mij soms als een hele grote rode knop. Het heeft mijn aandacht gegrepen en laat me niet meer los. Wat staat ons te wachten? Ook mijn fantasie kan net als bij de 4-jarigen helemaal op hol slaan. Ik hoef er alleen maar op te letten dat de opwinding en nieuwsgierigheid niet omslaan in verlammende angst, zoals bij het jongetje in het programma. Dat we op de knop gaan drukken ligt vast, maar of er ook confetti uit het plafond gaat komen blijft de grote vraag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s