Weten wat ik wil, of willen wat ik doe?

Screenshot_2015-04-25-09-02-37Na mijn studie wist ik, net als vele anderen om mij heen, eigenlijk totaal niet wat ik wilde. En ik had heel sterk het gevoel dat ik dat moest weten, weten wat ik wilde. Alleen ik wilde zoveel en er was zoveel mogelijk, wat weer resulteerde in gigantische keuzestress en onrust. Inmiddels heb ik redelijk die rust gevonden. En ik denk dat dit te maken heeft met dat ik me niet meer afvraag wat ik nou precies wil, maar me afvraag of ik wil wat ik doe. En daar zit wel degelijk een verschil tussen.

Vanochtend kreeg ik van Facebook een foto te zien die ik precies twee jaar geleden had geplaatst: Een blij hoofd dat net begonnen is aan een trainingsweek zeilen in Griekenland, mijn grote droom. Best grappig dat uitgerekend Facebook, waar de hele dag informatie en mededelingen voorbijvliegen en vluchtigheid en oppervlakkigheid van het beeldscherm spatten, mij laat stilstaan bij dat mooie moment. En aan het denken zet over de afgelopen jaren en de keuzes die ik heb gemaakt.

Het is tegenwoordig heel normaal om je af te vragen wat je passies en drijfveren zijn. Waar word jij gelukkig van? Allemaal introspectieve vragen, waar ook ik heel erg graag antwoord op wilde hebben. Het cursusaanbod op dit gebied is eindeloos en blijft ook maar groeien. Persoonlijkheidstesten, workshops, clinics, diepgaande gesprekken, maar tegelijk ook paniek en angst. “Help! Ik weet nog niet steeds niet wat ik wil.” Bedenken wat ik graag zou willen was eigenlijk een erg individualistisch proces waar ik helemaal niet zo gelukkig van werd. Ik ben voorstander van denken in mogelijkheden, waardoor de wereld volledig open lag en alles mogelijk leek. Wanneer ik een keuze zou maken, zou ik alle andere dingen die ik ook leuk vond mislopen!

Gelukkig heb ik stap voor stap knopen doorgehakt en een lichte focus aangebracht. Eerst op het zeilen, toen op het herschrijven van een boek. Door in actie te komen, merkte ik dat de onrust zich langzaam naar de achtergrond verplaatste. Pas op het moment dat ik vond dat het tijd was voor een grotemensenbaan, ontstond er weer paniek.  Wat dan? Waar dan? Hoe dan?

Ik ben aangenomen als docent op het HBO, waar het grote avontuur echt kon beginnen. Door te werken en te ervaren, merkte ik dat ik pas echt happy werd. Ik had nooit van te voren kunnen bedenken dat deze baan mij gelukkig zou kunnen maken. Maar ik kreeg de kans en heb hem gegrepen.

Ik begeleid nu ook studenten die rondlopen met dit soort vragen. Wie ben ik en wat wil ik met mijn leven? De mogelijkheden zijn eindeloos en werken verlammend. Ik probeer ze mee te geven wat ik de afgelopen jaren heb geleerd: Niet te veel nadenken over wat ik allemaal zou willen in het leven, maar knopen doorhakken, doen en ervaren. Durven vertrouwen op de keuzes die ik heb gemaakt en bijsturen wanneer ik niet blij ben met wat ik doe.

Het is zoals het is, het komt zoals het komt. Af en toe even checken of ik blij ben met wat ik doe, en anders gaat het roer gewoon lekker weer om!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s