De hondenhemel

Lieve Joris,

Ik weet het wel, het hoort bij het leven. Maar waarom duren hondenlevens eigenlijk zo kort? Voor een hond ben je al lang de honderd gepasseerd, ook al gedroeg je je tot voor kort nog als een pup. Niemand geloofde dat jij al oud en bejaard was, al helemaal niet bij het verschijnen van een balletje. Jij was mijn allergrootst denkbare wens en je was voor vijftien jaar mijn allergrootste vriend. Je was het beste verjaardagscadeau wat ik ooit heb gehad, maar nu moeten we je laten gaan.

Toen ik gister thuis kwam, lukte het je nog om met het uiterste puntje van je staart te kwispelen en naar me toe te lopen… Maar niet veel later kotste je al je eten eruit, plaste je in de kamer en viel je om in je eigen kots. Als een hoopje ellende lag je erbij. Het deed me zoveel pijn om je zo te zien. Je keek wel terug, maar zag mij niet echt meer.

Naast je lag een keukenrol. Voor jouw ongelukjes, en voor onze tranen. Jij was altijd de enige die al mijn tranen mocht zien. Altijd twee luisterende oortjes, je lulde nooit wat door en was altijd te vertrouwen. Eigenlijk was je er altijd voor me, ook al had je van mijn tranen waarschijnlijk nooit wat begrepen. Behalve dan dat ze lekker zout smaakten.

Ik zal nooit vergeten hoe jij ooit dacht dat de kroost van een sloot ook nog bij het grasveld hoorde. Met een luide plons kwam je daar zelf ook achter. Of hoe je in een weiland achter de schapen aanging en er per ongeluk eentje in het nauw had gedreven, die vervolgens volgezogen met water in de sloot belandde. Of hoe je altijd bovenaan de dijk je balletje losliet, omdat je nog niet naar huis wilde, maar nog lekker wilde zwemmen. Of die keer dat ik na een diner ergens in Brabant de hele nacht naar je op zoek ben geweest, omdat je zo nieuwsgierig was naar de geur van kippenstront. En ik je de volgende middag vond doordat een boer op mijn geroep reageerde en met twee armen in de lucht naar mij stond de zwaaien. Op de terugweg mocht je van mij stiekem op de bijrijdersstoel zitten, omdat je zo hilarisch in de bochten kon hangen. 2012-12-02 14.57.11 (2)

Of die keer dat je dacht dat je een héééele grote sterke hond was, maar bleek dat die ander toch net wat sterker was. Toen je hechtingen gingen ontsteken dacht ik ook heel eventjes dat je dood ging. Maar jij was toen nog niet klaar voor de hondenhemel. Lieve Joris, wat hebben wij een avonturen meegemaakt, wij waren vriendjes voor het leven!

De laatste jaren hebben papa en mama met veel liefde voor je gezorgd. Je ging mee zeilen, mee naar opa en oma op Texel, en af en toe kwam je op bezoek in Amsterdam. Het voelde een beetje als een lange-afstandsrelatie. Ik zag je niet vaak, maar als ik je zag was ik altijd weer blij. Je had altijd zoiets vrolijks en onschuldigs over je heen.

Het blijft maf dat wij, mensen, zich zo kunnen hechten aan jullie soort. En jullie vaak ook behandelen als één van ons. We zorgden voor je alsof je een vierde kind was, jij hoorde erbij! Overal werd je bij betrokken, je mocht zelfs aan tafel de toetjes leeglikken met kerst. En jij vond altijd alles goed, zolang je maar aandacht kreeg. Je was een echte allemansvriend.

Hoe dan ook, het besluit om jou een spuitje te geven, was misschien wel het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen. Wie zijn wij, om te beslissen dat jij niet meer mag leven? Om te bepalen dat het beter is, als jij geen pijn meer lijdt? De dood is zo iets stoms. En toch voelt het beter zo. Ik weet het wel, het hoort bij het leven.

Volgens mij heb jij een prachtig leven gehad. Veel plezier met je vriendjes in de hondenhemel. Ik zal je ontzettend missen.

Liefs Iris

Vriendjes
Vriendjes

5 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Paul schreef:

    Ahhh, heel veel sterkte met dit gemis! Dood is echt stom en ik snap ook niet waarom hondejaren niet gelijk oplopen met ons….

  2. Wilma schreef:

    Wat een gemis………….We leven met jullie mee!

  3. marijke schreef:

    ja inderdaad ACHHHHHH met hoofdletters, want het was een super maatje, voor jou, je moeder en vader, hardlopen, balletjes vangen, zeilen altijd vrolijk. Dikke WOEFF, Marijke

  4. Franciska schreef:

    De dood is een klotestreek van het leven. Sterkte Iris, ik zal Joris ook erg missen..

  5. Eduard schreef:

    Ik weet zeker dat Joris zijn plekje in de hondenhemel zal vinden. Daar zijn heel veel tennisballen en heeft hij het opperbest naar zijn zin. Wij zullen je allemaal missen Joris! Behalve Tommy dan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s