Het sollicitatiecircus is topsport

Na een jaar lang productieve uitstel, moet ook ik er toch echt aan geloven: solliciteren naar een echte grote-mensen-baan in tijden van crisis. Koekeloeren op de arbeidsmarkt, ik word er helemaal vacatureluurs van. De arbeidsmarkt is op dit moment voor mij een sollicitatiecircus waarin ik balletjes moet hooghouden zonder op mijn bek te gaan. Ik kan er een mooi, positief of grappig verhaal van maken, maar het is gewoon ronduit klote.

Mijn ogen waren gesloten voor de zogenaamde crisis. Ik houd niet van het woord en probeer te kijken naar succesverhalen en creatieve mogelijkheden. Er zijn namelijk nog steeds mensen die bakken met geld verdienen, er zijn zelfs bedrijfjes die in deze tijden groeien als kool. Maar sinds ik echt actief op zoek ben naar een baan om mijn maandelijkse kosten te betalen, zijn mijn ogen open gegaan en zie ik hoeveel (hoogopgeleide) mensen werkzoekend thuiszitten en hoeveel mensen er ontslagen worden. Ook zie ik heel veel mensen om me heen die met tegenzin naar hun werk gaan, maar heel begrijpelijk die zekerheid niet los willen laten.

Voltijd solliciteren is echt topsport en eigenlijk zou het bovenaan mijn CV moeten komen staan. Het is confronterend, keihard, uitputtend en uitdagend maar dan op een vervelende manier. Situaties analyseren en reflecteren. Je staat er mee op en gaat er mee naar bed, het zit constant in je hoofd. Je bent continu scherp, omdat je weet dat je moet presteren. Je probeert op allerlei mogelijke manieren het beste in jezelf naar boven te halen. Je bent aan het toewerken naar wedstrijden waarvan je niet eens weet of je wel gekwalificeerd bent. In je dromen ga je naar de Olympische Spelen, terwijl je je in werkelijkheid nog moet plaatsen voor de clubkampioenschappen. Trainen als een beest, met de hoop om op dat juiste moment te kunnen schitteren en die medaille binnen te slepen.

Er zijn verschillende trainingsvormen. Het circus begint met inschrijvingen op vacaturesites en uitzendbureaus. Daar ontstaat bij mij vaak al een enorme irritatie. Hierbij wordt mij, de grote antihokjesdenker, namelijk gevraagd of ik mijn beroep wil aanvinken. Schrijver staat er vaak niet tussen, als schipper valt er niet echt een carrière op te bouwen in Amsterdam en verder heb ik nog niet veel beroepen mogen uitoefenen. Zelfs een sector kiezen is voor mij al onmogelijk. En je moet iets kiezen, anders kan je niet verder naar het volgende scherm. Autospuiter, betonzager, chef kok, doktersassistente of elektromonteur, IK HEB GEEN BEROEP!!!

Een andere trainingsvorm is Googlen en zelf reageren op vacatures. En daar voel je je al helemaal een kneus want het aanbod lijkt gigantisch! Zo veel sites die zogenaamd de beste banen voor je hebben. Ja, de banen waar ze intern blijkbaar niemand voor hebben kunnen vinden en waarvoor er in hun netwerk ook blijkbaar niemand gek genoeg was om die baan aan te nemen. Dan verschijnt die vacature pas op een site. Van die gedachte word ik natuurlijk alleen maar gemotiveerder… En mocht je toch een beetje met een richting zoeken, kom je meestal de volgende tekst tegen: Er zijn geen vacatures gevonden die aan de zoekcriteria voldoen.

Daarnaast ben ik nu al een maand actief op zoek op internet, maar zou niet weten waar ik op moet reageren. Het voelt zo stom om op banen te reageren die ik of eigenlijk helemaal niet wil, of niet geschikt voor ben, of die totaal niet bij me passen. En het lukt me al helemaal niet om dan die enthousiaste motivatiebrief te schrijven, waarin ik vertel waarom ik zo goed bij die baan pas. Heel soms zit er echt wel iets interessants tussen, maar dan mis ik toch net die drie jaar werkervaring, de juiste opleiding, of beide. De kans op afwijzing is dan zo groot, dat ik niet eens durf te reageren. Het blokkeert me volledig. Of heb ik eindelijk iets gevonden waar ik enthousiast van word, klik ik verder en staat er: ‘De vacature van het bedrijf is tijdelijk niet beschikbaar of de vacature is vervallen.’

Een van de dingen waar ik verder tegenaan loop, is dat ik een sociale creatieve doener ben, maar ben opgeleid als wetenschappelijk denker. Ik zoek naar het laatste, want dat is gericht op de arbeidsmarkt, maar het liefst wil ik het eerste. En alle dingen die ik tegenkom die ik wel echt leuk vind, zijn vrijwillig en dus onbetaald. Het lijkt wel of elke baan waarbij je veel zou kunnen verdienen ook veel opofferingen lijkt te moeten doen. En voordat je die baan überhaupt hebt, zal je eerst 300 andere kandidaten achter je moeten laten.

Een andere trainingsvorm is mijn verhaal delen met de wereld. Volgens bronnen op internet kan ik als werkzoekende WO’er het beste mijn netwerk inschakelen. Op een of andere manier heb jij dit weblog weten te vinden, dus daar maak jij ook deel van uit! Ik moet toegeven dat het niet direct mijn voorkeur heeft om rond te roepen dat ik werkzoekend ben. Je voelt je toch een beetje een sukkeltje dat je zonder baan zit. Maar hoe mooi is het als mensen met je meedenken, want samen kom je veel verder dan in je eentje. Dus mocht je dit lezen en denken: “Heee, dat is echt iets voor Iris!”. Of je bent benieuwd naar mijn CV of ontzettend leuke andere informatie? PLEASE CONTACT ME!!!

Dan zijn er ook nog de zogenaamde duurtrainingen: investeringen op de lange termijn. Energie steken in zaken waarvan je hoopt dat het je in de toekomst iets gaat opleveren. Het voorbeeld van de coassistenten, waarvan 97% jarenlang meer dan 40 uur per week keihard werkt voor 0,0 euro. En afgestudeerden die stage gaan lopen, om toch maar die werkervaring op te doen en niet thuis te hoeven zitten. Ook ik lijk er niet aan te ontkomen. Via de gemeente ben ik aangenomen voor een ontzettend leuke traineebaan. Aanstaande maandag begin ik met mijn 32-urige onbetaalde werkweek, ik ben benieuwd!

Als ik niet was aangenomen voor de traineebaan, was ik mijn eigen veelbelovende werkzoekende platform begonnen. Of ik nog meer trainingsadviezen heb? Ik probeer mijn werkplek af te wisselen, niet te veel af te spreken met andere lotgenoten (ook al zijn dat wel degene die veel beschikbaar zijn), ik ben gestopt met het volgen van negatief nieuws over de crisis, oftewel probeer me te focussen op mijn mogelijkheden en positieve berichten. Probeer mezelf te blijven motiveren, ook al zit het even tegen. En natuurlijk sportrusten. En ja, misschien had ik deze tijd beter kunnen besteden aan het schrijven van een sollicitatiebrief, maar ik kan het niet laten om mijn hart te volgen. Deze frustraties moesten er echt even uit en wie weet wat deze trainingsvorm me zal opleveren. 🙂

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Anne schreef:

    Hey Ier,

    lastig zeg! Kan me voorstellen dat het frustrerend is. Kun je geen huisdichter worden op een dikke cruise ofzo? Dan ben je lekker crea, aan het schrijven op een boot 😉

    Heb je al wel eens aan een loopbaantraject o.i.d. gedacht? Zo kun je misschien beter achterhalen wat bij je past. Mijn (ex-)buurvrouw heeft dit ook gedaan en het heeft haar erg geholpen.

    Dikke zoen,
    Anne.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s