Ont-Moeten (Dag 51)

In de loop der jaren heb ik veel inspirerende mensen ontmoet. Niet alleen op sportgebied maar ook andere wijze mensen die mij aan het denken hebben gezet. Zo was ik een aantal jaar geleden een beetje vastgelopen na het behalen van mijn bachelor. Een echte ‘wie ben ik-wat ik wil ik nu eigenlijk-wat moet ik in godsnaam met mijn leven’-fase die veel van mijn generatiegenoten waarschijnlijk zeer bekend voor komt. Ik leerde een vrouw kennen die mij een heel wijs advies gaf: “Iris, ga eens ‘Ont-Moeten’!” Hier bedoelde ze niet mee dat ik mijn sociale netwerk zou moeten uitbreiden door daar nieuwe mensen aan toe te voegen, maar dat ik heel simpel gewoon iets minder zou moeten Moeten van mezelf.

Tijdens mijn middelbare schoolperiode deed ik op hoog niveau aan Shorttrack. Om een prestatie neer te zetten, moet je er wel wat voor doen. Daar is discipline en wilskracht voor nodig. Mijn leven bestond uit sporten, naar school gaan, eten en slapen. En daarnaast natuurlijk nog zoveel mogelijk leuke dingen doen. Na mijn eindexamen ging ik naar Amsterdam om te studeren. Geen verplichtingen meer en alle vrijheid om mijn hele leven zo in te vullen als ik zelf het liefste wilde. Het gevoel dat ik zelf verantwoordelijk was voor alle keuzes die ik maakte en misschien zelfs wel voor mijn eigen gezondheid en geluk, bracht onbewust nogal veel onrust met zich mee. En dat ik dan ook weer verantwoordelijk zou zijn voor mijn eigen onrust, maakte me al helemaal gek.

We leven in een denkende prestatiemaatschappij. We hebben ons laten vertellen dat sporten goed voor ons is en dat het wetenschappelijk bewezen is dat je twee stuks fruit en twee ons groente per dag zou moeten eten. Eigenlijk plande ik heel mijn leven vol met dingen waarvan ik dacht dat ze me gelukkig maakten of goed voor me zouden zijn. Redelijk op tijd op moeten staan, moeten sporten van mezelf, keihard naar yoga moeten racen om daar te moeten ontspannen en er ondertussen voor zorgen dat ik de vereiste punten van mijn studie haalde. En verder moest ik natuurlijk alleen maar dingen doen waar ik zelf zin in had. Ik vond dat ik alles uit mijn studententijd moest halen, want wanneer heb je ooit nog zoveel vrijheid? Sociaal moeten doen, want daar krijg je energie van. Gezond moeten eten en mezelf moeten blijven uitdagen in werk en studie. En het allemaal goed willen doen. Want daar denk je erkenning voor te krijgen en daar word je gelukkig van. En als ik dan iets ‘slechts’ deed als een avond keihard zuipen of heel lang in mijn bed blijven liggen, voelde ik me schuldig.

Klinkt eigenlijk best vermoeiend nu ik het zo opschrijf. En dat was het ook. Er bestaan zo veel boeken en er is zo veel kennis over hoe je perfect zou moeten leven. Ik bedacht me soms dat ik misschien wel te veel kennis had en het leven een stuk simpeler en ontspannen zou zijn als ik niet zoveel zou nadenken en gewoon meer zou genieten van het leven. En het gevolg van dat moeten was dat ik vergat te luisteren naar mijn eigen lichaam, de beste feedback die je je kan bedenken.

‘Ont-moeten’, oftewel minder moeten van mezelf, bleek voor mij heel goed te werken. Hoewel ik mij besefte dat het een proces is en ingesleten patronen niet van de ene op de andere dag veranderen, heeft het me al wel veranderd in de manier waarop ik keuzes maak en omga met de drukke wereld om me heen. Ik moet nog steeds wel redelijk wat van mezelf, maar ga er relaxter mee om. Door rustiger bij mezelf na te gaan of ik iets wel echt wil, kan ik ook makkelijker ‘nee’ zeggen. Ik heb geleerd minder te moeten rondrennen, minder mijn agenda vol te plannen en dat ik vooral meer mezelf moet verwennen!

Ik zie nog steeds heel veel mensen om mij heen (voornamelijk vrouwen) die erg veel moeten van zichzelf. Moeten sporten is daar ook vaak onderdeel van, waar in principe niks mis mee is. Maar waar het vaak mis gaat, is dat hierbij gedacht wordt dat het maximale eruit gehaald moet worden, omdat het anders geen nut zou hebben. “Het heet toch niet voor niks HARDlopen?” Vaak wordt er over het hoofd gezien dat het herstel van een training minstens net zo belangrijk is als de training zelf.

‘Sportrusten’ is daarom voor mij een heel goede formule. Het is voor mij een stok achter de deur, omdat ik ook graag WIL sporten. En de ademhalingsoefeningen dwingen mij om met mijn aandacht naar mijn eigen lichaam te gaan. En dat lukt echt niet elke dag tien minuten lang, maar door deze oefeningen herken ik wel steeds eerder dat ik me met opgetrokken schouders en een hoge hartslag zit druk te maken. We leven in zo een gehaaste maatschappij dat je het vaak niet eens doorhebt dat je in rust met een ademfrequentie zit alsof je wordt achtervolgd door een grizzlybeer. Tegenwoordig herken ik deze situaties steeds beter en wanneer ik dan even met mijn aandacht naar mijn ademhaling ga, ben ik gelijk weer ontspannen en kan ik me juist beter concentreren.

Door de combinatie van sporten en het nemen van mijn rust, merk ik dat ik langzaam de juiste balans tussen inspanning en ontspanning aan het terugvinden ben. Ik kan iedereen aanraden om eens bij zichzelf na te gaan wat je allemaal doet omdat je vindt dat het moet. En of er voldoende ontspanning staat tegenover de inspanning die je dagelijks levert. En wat sportrusten betreft? Ik ben net over de helft en merk echt overduidelijk dat ik me fitter voel!
loesje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s