De kleinemeisjesdroom wordt werkelijkheid

on

In de zomer van 1996 heb ik samen met mijn familie voor het eerst in het buitenland gezeild. Na jaren geoefend te hebben in Friesland, gingen we het nu in Griekenland proberen. We sloten ons aan bij een flottielje, een vloot met verschillende families die allemaal dezelfde route volgden. Er was één moederschip met twee flottieljeleiders die elke ochtend bij het palaver vertelden waar je het beste dolfijnen kon spotten en waar je mooi kon snorkelen. Zon, zee, zeilen en gezelligheid. Ik was negen jaar oud en ik vond het fantastisch. “Dit wil ik later ook als ik groot ben!” Morgenochtend om kwart voor zeven vlieg ik dan eindelijk weer naar Griekenland, maar dit keer als schipper!

Samen met mijn papa de kaart bekijken...
Samen met mijn papa de kaart bekijken…

Hoewel ik eigenlijk niet zo van de langetermijnplanning ben, is dit wel iets wat al heel erg lang op mijn verlanglijstje staat. Elke keer als ik wegdroomde tijdens school of later tijdens het studeren, zat ik in gedachten op een zeilboot. Achterin elk dagboekje had ik een soort van todo-lijst voor het leven en daar stond ‘Schipper worden in Griekenland!’ altijd bovenaan. Het was niet altijd op de voorgrond aanwezig, maar ik had bedacht dat je altijd iets te dromen moest hebben. En dit was die van mij.

In april heb ik een opleidingsweek in Griekenland gevolgd. Ik was net twee weken terug van mijn onverwachtse trip naar Afrika en was duidelijk met mijn hoofd nog heel ergens anders. Ik had mijn cultuurshock meegenomen naar de Saronische Golf en vroeg me af waar ik nou eigenlijk mee bezig was. Wilde ik dit wel? Kan ik dit eigenlijk wel? Kan ik die verantwoordelijkheid wel aan? Doe ik dit omdat ik dit echt graag wil, of omdat ik ooit bedacht heb dat ik dit leuk zou vinden?

Tijdens die week heb ik gelukkig hele fijne gesprekken gehad, waardoor ik me besefte dat de overgang van Tanzania naar Griekenland mentaal gezien best wel groot was. In Afrika heb ik geleerd om mezelf te vermaken zonder enige afleiding en heb ik van dag tot dag leren leven zonder verwachtingen. In Griekenland was er opeens een groep mensen waarmee ik moest socializen, waar ik mezelf moest voorstellen en waar het voelde alsof ik ineens weer moest presteren.

In Afrika ben je de zus van, de moeder van, de buurvrouw van of de vriend van iemand. In onze maatschappij verlenen we onze identiteit vaak aan ons beroep en is het gebruikelijk om te vertellen wat je doet met je leven. En als je een beetje lekker bezig bent, kun je ook vertellen wat dat beroep zo waardevol en boeiend maakt. Wanneer je studeert, ben je nog veilig en kan je zeggen dat je op weg bent naar een mooi beroep. Als je baan uiteindelijk een beetje tegenvalt, is het meestal zo dat je wel aardig verdient en heel veel leuke hobby’s hebt en daar wat leuks over kan vertellen.

Ik was eerlijk gezegd niet meer gewend om zoveel te praten en al helemaal niet over mezelf. Ik raakte er een beetje in de war van en was na een aantal dagen doodop. Het zeilen was leuk, maar het kritische kaboutertje in mij kwam ook weer naar boven. Ik wilde graag leren, maar wilde het nog veel liever meteen goed kunnen. Ik had al best wel wat zeilervaring, maar er kwamen nog veel nieuwe dingen bij kijken. Ik twijfelde of het hele Griekenland-plan wel zo een goed idee was. Het idee dat ik ook nog kon besluiten om dit werk niet te gaan doen, gaf me uiteindelijk heel veel rust. De laatste twee dagen heb ik het gelukkig allemaal los kunnen laten en vol kunnen genieten. Ik voelde weer waar die droom vandaan kwam.

Inmiddels is het weer ruim twee maanden verder en heb ik een sea-survivaltraining, een communicatietraining en veel voorbereiding erop zitten. Het is heel onwerkelijk dat ik over een paar uur in het vliegtuig zit en dat ik komende week de schipper zal zijn aan boord bij een gezin. Ik heb er enorm veel zin in en ik ben benieuwd wat voor avonturen me allemaal te wachten staan!

(Mocht je ook zin hebben in een heerlijke zeilvakantie, kijk dan op http://www.amorgos.nl)

greece 96

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Mieke schreef:

    Heeeeel veeeeeeel plezier en ga je dromen altijd achterna, ze komen nooit naar je toe, liefs Mieke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s