In de rij bij het RIJksmuseum

on
De fietstunnel met aan beide zijden een ingang
De fietstunnel met aan beide zijden een ingang

Het was een regenachtige maandagmorgen ergens eind juni. Ik had met mijn moeder afgesproken om een bezoek te brengen aan het Rijksmuseum wat sinds kort weer open is voor publiek. Ik had er eerlijk gezegd nog niet heel veel van mee gekregen, maar wist wel dat het ondanks de vele discussies eindelijk toch mogelijk was om weer door de tunnel heen te fietsen. Mijn moeder stelde voor om daar een half uurtje na openingstijd, om half 10, af te spreken, want dan zou de rij namelijk nog wel meevallen.

Ik bezit een voor familie en goede vrienden enigszins vervelende eigenschap, waardoor het mij op een of andere manier altijd immens veel moeite kost om met hen op tijd af te spreken. Ook deze ochtend was het weer eens niet gelukt om op tijd te verschijnen. Tot grote ergernis van mijn moeder die wel op tijd was en al binnen op de marmeren trap op mij zat te wachten. Blijkbaar waren die twintig minuten (oeps) die ik te laat was net genoeg om twee rijen te vormen die beide zelfs onder de tunnel vandaan kwamen. Er zat niks anders op dan een kennismaking met mijn eerste RIJ van het rijksmuseum en mij te mengen met de toeristen, Amsterdammers en ander volk.

Vroeger had ik echt een hekel aan wachten, maar tegenwoordig probeer ik de tijd maar leuk te benutten. Ik heb mijzelf aangeleerd om me niet meer druk te maken om situaties waar ik toch zelf niks meer aan kan veranderen en ik stond dus eigenlijk redelijk ontspannen te wachten tot de draaideur voor mij weer in beweging zou komen. (Natuurlijk was het vervelend dat ik mijn moeder weer eens had teleurgesteld, maar die had ook nog ruim de tijd om het even te laten bezinken.)

Amsterdammers worden van alle kanten aangemoedigd om door de tunnel te fietsen!
Amsterdammers worden van alle kanten aangemoedigd om door de tunnel te fietsen!

Er gebeurde genoeg om me heen om me niet te vervelen. Ik bedacht me dat er een briljante fotoreportage gemaakt zou kunnen worden van de geschrokken gezichten van toeristen die bijna omver werden gereden door scheldende Amsterdamse fietsers die wild aan hun fietsbel rinkelden.

De twee rijen werden langer en langer en buiten de tunnel begon het te regenen. Steeds meer mensen kwamen bij het zielige meisje, wat geparkeerd was naast een van de draaideuren, smeken of ze niet voor mochten dringen. Want ze hadden namelijk allemaal al netjes een e-ticket uitgeprint of waren al jaren trouwe museumjaarkaart-bezitters en vonden het onzin dat zij achterin de rij moesten aansluiten. Hoe harder het begon te regenen, hoe langer de extra rij werd van voordringende mensen die uiteindelijk allemaal van het meisje te horen kregen dat ook zij in de regen achterin de normale rij moesten aansluiten. Slechts enkele rolstoelers kregen voorrang, waarschijnlijk om te compenseren voor de rijen die zich later bij de liften zouden vormen…

De deur aan de overkant leek beduidend vaker rond te draaien dan die aan mijn kant. Er was een onbekend draaideur-beleid wat achteraf blijkbaar iets te maken had met de opstopping binnen in de hal. Ook daar bleken ongekende rijen zich te vormen bij zowel de kaartverkoop, wc’s, garderobe als kaartcontrole. Het leek er in ieder geval sterk op dat ik weer eens in de verkeerde rij was gaan staan, zoals mij dat in de supermarkt ook regelmatig overkomt. Ook al was ik vergeleken met de bezoekers om mij heen nog redelijk ontspannen, mijn geduld werd er niet echt beter op.

Toen ik eindelijk door de draaideur mocht huppelen, begreep ik waar het draaideurbeleid vandaan kwam: OVERAL waren mensen. Ik begroette mijn moeder en complimenteerde haar met haar vergevingsgezindheid en haar vermogen om te schakelen van chagrijnig naar gezellig. Ze had gelukkig al in de rij gestaan voor twee toegangsbewijzen en na in de rij gestaan te hebben voor de garderobe besloten we achterin de rij van de kaartcontrole aan te sluiten en een audio-tour te volgen. Dit gaf ons overigens wel even de tijd om de prachtige hal en het gebouw te bewonderen. De dertig vrouwen die op de twee beschikbare wc’s stonden te wachten, deed ons besluiten onze blaas nog maar even verder te trainen. We begonnen de naam RIJksmuseum steeds beter de begrijpen.

De audio-tour was best leuk. Je kon helaas niet per werk een verhaaltje beluisteren, maar we hebben wel de hoogtepunten kunnen bezichtigen. Het zou aan ons kunnen liggen, maar de route bleek wel wat lastig te volgen. Na de derde keer verdwaald te zijn, besloten we dat we wat lekkers zouden gaan halen in het restaurant. We geloofden onze ogen niet, maar misschien raad je het al, er stond aan beide kanten een rij. Dit keer waren het van die te hard pratende bejaarden die met rollators probeerden voor te dringen. Gelukkig deed de bediening wel erg zijn best om ze tegen te houden en hadden we toch redelijk snel een plekje weten te bemachtigen.

Hoewel we het eigenlijk wel gehad hadden, besloten we hierna toch nog onze tour af te maken. Het leek ons een goed idee om onze vermoeide benen een ritje met de lift te gunnen. Dat hadden meer mensen in gedachten en er stond jawel, een rij. We namen toch maar de trap die ons tot onze verbazing niet bij van Gogh bracht, maar precies aan de andere kant van het Rijksmuseum. Die leuke fietstunnel zorgde ervoor dat je op de eerste verdieping niet zomaar kon oversteken en je dus weer twee trappen zou moeten nemen. Aangezien we daar echt geen zin meer in hadden, streken we neer op een bankje in een vrij rustig zaaltje, om stiekem onze ontbijtkoekjes op te peuzelen.

“Laat die van Gogh maar lekker hangen waar die hangt, we luisteren hier op het bankje gewoon die tour af en daarna gaan we de tuin wel bekijken,” dachten we. Ondertussen staarden we aandachtig naar het plafond, met het idee dat het geheel er misschien wat minder suf uit zou zien. Vervolgens keek elke toerist die binnenkwam eerst naar ons en vervolgens naar het plafond met de gedachte dat daar iets heel bijzonders te zien was. Dat waren de plafondschilderingen op zich ook wel, maar de hele situatie bezorgde ons de slappe lach die nog wel een tijdje aanhield.

Vervolgens waren niet alleen onze batterijen aan de lege kant, die van de audio-tour hielden het intussen ook voor gezien. We besloten alleen de tuin nog even te bezichtigen. Even snel onze jassen ophalen zat er uiteraard niet bij. Door de lange rijen zagen we de bordjes ‘ophalen’ en ‘afgeven’ over het hoofd en stonden we in de verkeerde rij. Gelukkig waren ze beide even lang en wilde de vriendelijke medewerker ons wel gewoon helpen, al dan niet met een enigszins vermoeide glimlach.

Inmiddels was de zon buiten heerlijk gaan schijnen. De tuin was lekker rustig, er waren zelfs ligstoelen vrij! En ook om te spelen met die leuke fontein waren tot onze verbazing geen wachtenden voor ons. De volgende keer toch maar om negen uur op de stoep staan om de rest van het toch wel prachtige museum te bekijken…

Achteraf lekker spelen in de fontein in de tuin...
Na afloop lekker blij spelen in de fontein in de tuin… Zonder rij 🙂

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Mieke schreef:

    Je verhaal is nog leuker dan het hele museum

  2. marijke schreef:

    Had ik net het plan om mo ook met je moeder naar t rijks te gaan……..

    1. Iris. schreef:

      Haha gewoon doen, ze heeft toch zo een museumjaarkaart! Of naar het stedelijk, minder rij 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s