Aanstellers, of niet?

on

zuchtIn de brugklas hadden wij een docent die bij de eerste gymles ons allemaal op een rij zette en even haarfijn de spelregels van zijn lessen uitlegde. Hij had bij de mariniers gezeten en vertelde ons dat hij geen uitzonderingen maakte voor ongestelde meisjes en zeurende pijntjes. Als je echt ergens last van had, zorgde je maar voor een officieel briefje. Eenmaal terug in de kleedkamer begon het geklaag. Alle meisjes waren in shock, dit hadden ze niet zien aankomen! Hoe durfde hij ons op die toon aan te spreken?! Ik vond hem geweldig.

Eén van de eerste gymlessen was het raak. Ik weet de naam van het klasgenootje nog heel goed, maar die zal ik hier maar even niet noemen. Ik vond haar sowieso al verschrikkelijk irritant, want ik mocht bij de wiskundeles haar grafische rekenmachine niet lenen. Ze vond dat het mijn eigen schuld was dat ik hem was vergeten, met zo een irritant zeikstemmetje. Dat konden mijn brugpieper-hormoontjes dus echt niet aan. Maar goed, ze had toch zó een last van haar enkel. Janken geblazen, slenteren, aandacht vragen, en wij maar doorrennen. De gymdocent bleek toch eigenlijk wel een lieve man. Ondertussen begon mijn linkerknie te steken. Misschien toch iets te hard getraind de avond ervoor? Ik probeerde het te negeren. De steken werden heftiger, maar ik weigerde er aandacht aan de schenken. Ik wilde geen aansteller zijn. In mijn eentje op de fiets naar huis barstte ik in tranen uit. Dit was een typische confrontatie met mijzelf en mijn eigen grenzen, die ik nog veel vaker tegen zou gaan komen.

Ik denk dat iedereen zich wel van die momenten kan voorstellen dat je denkt dat echt werkelijk alles kut is en er niks meer te redden valt. Meestal zijn het echte typische vrouwenbuien en in dat geval is het heerlijk om jezelf voor even ontzettend zielig te vinden. Joggingbroek aan, chocola erbij, romantische komedie aan, op de bank ploffen of even lekker je ei kwijt bij vriendinnetjes. Het komt bij mij zelden voor, ik houd het liever voor mezelf.

Soms lukt het om in die situaties van een afstandje even naar mezelf te kijken en dan moet ik zo hard lachen. Dan denk ik aan het liedje ‘Heel zwaar leven’ van Brigitte Kaandorp en relativeer alles weer extreem de andere kant op. Ik kan namelijk altijd wel iemand bedenken die een veel vervelender en zwaarder leven heeft. Zo erg is het bij mij toch allemaal niet. Maar waar ligt dan de grens? Je mag jezelf toch wel even klote voelen?

Ik heb zo onderhand wel een beetje geleerd dat het helemaal geen schande is om af en toe wel aan de bel te trekken. Ruim een half jaar Pfeiffer en een voorste kruisbandoperatie hebben mij onder andere doen beseffen dat mensen om mij heen het zelfs fijn vinden om ook eens voor mij klaar te staan. Desondanks vond ik het onzin om extra studiefinanciering aan te vragen voor opgelopen studievertraging en weigerde ik mijzelf patiënt te noemen. Ik was toch niet ziek?

Wanneer ben je eigenlijk een aansteller? Ik ben er nog steeds niet uit. Ik haat het nog steeds om toe te geven dat iets niet helemaal lekker gaat. En ik weet dat ik niet de enige ben. Veel mensen om mij heen vinden het verschrikkelijk om bijvoorbeeld naar de huisarts te gaan. Het zit in onze cultuur en vaak in onze opvoeding. Niet janken, maar doorgaan!

Op dit moment ben ik een boek aan het herschrijven over en voor patiënten met extreme vermoeidheid. Er schijnen in Nederland tienduizenden mensen rond te lopen met ernstige vermoeidheidsklachten en heel veel pijn. Niemand weet wat de oorzaak is en er is aan de buitenkant meestal niets te zien aan deze mensen. Ik weet nu zeker dat deze mensen geen aanstellers zijn en dat zij echt enorm kunnen lijden. Het is namelijk gewoon meetbaar (met de apparatuur van Stans van der Poel) en het lijkt er op dat er iets aan te doen is. Ik denk dat het een bijzonder een hopelijk zeer inspirerend boek gaat worden.

(Hier nog even het filmpje van Brigitte Kaandorp, als je het even moeilijk moeilijk moeilijjjjk hebt, of gewoon even wilt lachen)

8 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Jolanda schreef:

    Heee, herschrijf je het in opdracht van Stans? En ken je haar via ons? Of ben je haar toevallig tegengekomen op je pad?
    Doe haar de groeten als je haar spreekt.
    Helaas weet ik ook nog steeds niet waar mijn grenzen zijn. En of het te prijzen valt als ik die grenzen op zoek of juist niet. Want is het niet juist beter ipv aanstellerig om wél te stoppen en toe te geven dat iets niet gaat?

    1. Iris. schreef:

      He Jolanda! Ik ben haar toevallig tegengekomen op mijn pad. Toen ze hoorde dat ik Shorttrack had gedaan begon ze wel gelijk over jou 🙂 Succes met de grenzen haha. Groetjes thuis, liefs Iris!

  2. marijke schreef:

    Hoi Iris, Heerlijk weer na een volkskrant met ellende gelezen te hebben en volgens mij is het toch ook leuk om levenslang je grenzen te zoeken en te verleggen?! En dan is het gebied groter maken altijd beter dan kleiner maken m.i.liefs marijke

  3. Iris. schreef:

    Hi Marijke! Daar heb je zeker gelijk in, zonder die grenzen is het ook maar wat saai hé, haha.. Al zou ik het persoonlijk wel fijn vinden om die lichamelijke grenzen ietsjepietsje beter aan te voelen 🙂 Maar word er steeds beter in, ook dat is wel weer een leuk proces…

  4. Romie schreef:

    Hahahahaha Iris!
    Bij de docent heb ik wel vermoedens wie het is, maar dat irritante meisje?…… vertel meeerrrrrr 😛 (of is dat echt niet aardig?)
    moeilijk moeilijk moeilijkkkkk

    1. Iris. schreef:

      Haha Romie, in dit geval is de naam vermelden denk ik niet echt relevant 🙂 Bovendien ben ik haar onlangs weer eens tegengekomen en is het tegenwoordig natuurlijk gewoon een lief meisje, niks aan de hand haha…

  5. Den schreef:

    Wat schrijf je toch heerlijke verhalen!

    1. Iris. schreef:

      Jeuhh thanks, Den! Ben blij met mijn trouwe fan 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s