Mzungu op de veranda

IMG_1647Eén van mijn grootste hobby’s is het analyseren van menselijk gedrag, van zowel anderen als dat van mijzelf. Waarom doen we wat we doen? Mijn leven bestaat voornamelijk uit het doen van aannames, uitproberen, analyseren en situaties reflecteren. Door kritisch naar mezelf en de wereld om me heen te kijken, probeer ik deze een beetje beter te begrijpen. Het is iets waar ik me thuis in Amsterdam zonder dat ik het soms door heb, de hele dag mee bezig kan houden. Op dit moment bevind ik mij in Tanzania in een situatie die extreem ver afligt van mijn leventje in Amsterdam, wat leidt tot een ietwat verwarde Iris en hele bijzondere ontmoetingen.

Overdag pas ik op Joep. Hoewel ik in Nederland nog best wel eens te horen krijg dat ik me gedraag als een klein kind, moet ik zeggen dat ik nog best wat kan leren van deze tweejarige peuter. Net als zijn Afrikaanse vriendjes is hij heerlijk onbevangen, denkt hij niet zo veel vooruit en past hij zich gewoon aan iedere situatie opnieuw aan. Zijn favoriete bezigheid is de schoonmaakster helpen met dweilen en de meneren (‘bemeleren’) helpen met muurtjes metselen. Wat ik ook mooi vind, is dat hij nog geen één keer gek heeft opgekeken van bijzonder uitziende mensen of vraagtekens heeft gezet bij een donkere huidskleur.

Ons huis heeft een hele mooie veranda waar we samen al veel tijd hebben doorgebracht. Het bevindt zich aan een doorgaande zandweg tussen een aantal dorpen en je ziet er dus de hele dag door van alles voorbij komen. Kinderen in uniformpjes die naar school gaan proberen allemaal een glimp op te vangen van het gekke Mzungu(blanke)-kindje. Sommige durven dichterbij te komen, maar de meeste blijven veilig giechelend op de achtergrond. Vrouwen in de meest kleurrijke kleding met op hun hoofd emmers gevuld met liters water lopen van ’s ochtends vroeg tot ‘savonds laat langs. Het is bijna niet voor te stellen dat zo iemand wakker wordt en denkt: Weet je wat, ik bind mijn baby gewoon op mijn rug, leg vijf bomen op mijn hoofd en loop even naar mijn neef drie dorpen verderop. Het is werkelijk niet normaal wat deze mensen allemaal op hun hoofd vervoeren. Ze zijn er blijkbaar mee opgegroeid en bovendien moeten ze vaak wel. Het komt helaas regelmatig voor dat hele dorpen zonder drinkwater zitten.

Dan zijn er nog hele kuddes koeien, geiten en kalfjes die langslopen, meestal in het bijzijn van een herder die ze met een stok in het gereel probeert te krijgen. Askari’s zijn de bewakers rondom ons huis en de fabriek, te herkennen aan een groen uniform met rode baret. Philipo is de doofstomme tuinman van de lodge, die in gebarentaal beter te begrijpen is dan ieder andere local met hun gekke Swahili. Om de haverklap legt hij met grote armbegingen uit dat je dood gaat van de slangen die zich in het hoge gras en in de bomen verschuilen of dat er een metersgrote baviaan in de tuin zit. ???????????????????????????????
Chiristina is de vrouw die elke dag heerlijk voor ons kookt in de lodge. Af en toe neemt ze wat kindjes uit haar dorp mee om te spelen met Joep. Hoewel ze heel lief met elkaar kunnen spelen, is het toch gek voor hen bij zo een mzungu thuis. Zoveel rijkdom terwijl zij zo ondenkbaar arm zijn. Het liefst zou je alles met ze willen delen en doen, maar je moet tegelijkertijd ook op je hoede zijn. Ook al is het een zeer vriendelijk volk met ongekend goede manieren, het verschil tussen rijk en arm is gewoon ontzettend groot.

Elkaar groeten is overigens een heel sociaal ritueel en erg belangrijk voor de Tanzaniaanse bevolking. Erg gezellig dus als je als koningin en prins op je veranda naar iedereen zit te zwaaien. De eerste dagen was het een beetje aftasten, aangezien ik nog geen woord Swahili kende. Maar inmiddels herken ik de meeste mensen wel en weet ik zelfs een beetje hoe ik ze moet begroeten. Tegen oudere mensen zeg je bijvoorbeeld ‘Shikomo!’ Wat iets betekent in de trant van ‘ik kus je voeten’ haha. En inmiddels weet ik dat alleen domme toeristen groeten met ‘Jambo!’ en dat dat voor locals een teken is dat ze eigenlijk in het Engels verder zouden moeten praten. Dan hebben de dorpen ook nog vaak eens een eigen dialect, wat het allemaal nog ingewikkelder maakt.

Communiceren blijft gewoon best wel lastig. Soms ben ik gewoon zo benieuwd naar wat er in deze mensen omgaat. Een aantal kan goed engels, maar het grootste gedeelte zegt voornamelijk ‘yes, yes’ uit beleefdheid, ook al snappen ze geen reet van wat je zegt. Het schijnt dat ze opgevoed worden met de gedachte dat een Mzungu altijd heel veel geld heeft en dat het altijd goed komt wanneer er eentje in de buurt is. Het basisloon is hier 4000 schilling per dag, omgerekend twee euro.

Waar ik ook aan moet wennen is dat er geregeld momenten zijn dat ik in principe niks te doen heb. De dagen dat ik afgelopen jaar thuis rustig op de bank heb gezeten, zijn op één hand te tellen. Niet dat ik dat niet fijn vind, maar het kwam er gewoonweg niet van. Ik was me er wel van bewust dat het wel eens goed voor me zou zijn om wat rustiger aan te doen, maar daar bleef het meestal dan ook bij. Hier in Tanzania zitten we in de middle of nowhere en wordt het om zeven uur ’s avonds donker. We zijn volledig op elkaar aangewezen en hebben slechts wat boeken, biertjes, pakken rode wijn en chippies tot onze beschikking. Zo af en toe valt ook nog eens de stroom uit en zitten we gezellig bij een vuurtje en kaarslicht met elkaar de dag door te nemen. Eigenlijk verbaas ik me erover dat ik me bijna nog geen moment heb verveeld. Elke keer komt er toch wel weer iets in me op waar ik me mee kan vermaken. Ondanks dat ik best een beetje moet wennen aan deze wereld, zie ik ook dat deze vol met mogelijkheden en positiviteit zit. Ik ben benieuwd wat ik de komende weken allemaal nog ga tegenkomen en ik ben blij dat ik voorlopig nog niet naar huis hoef!

4 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Den schreef:

    Een woord: Heerlijk!

  2. marijke schreef:

    Hoi lieve Iris, leuk om mee te kunnen genieten van je belevenissen daar! En gratis meegenomen dat je NIKS leert doen toch? Je moeder en ik zijn er nog steeds niet goed in! Het sneeuwt hier weer, maar morgen schijnt alles weer weg te zijn, mag van mij, want het is ook hartstikke koud met oostenwind. Die dames daar kunnen volgens mij zoveel op dr hoofd dragen, omdat, als ik eeuwen terugdenk aan anatomielessen, de kaak -en de nekspieren ongeveer de sterkste spieren van je lijf zijn en als je dan je ruggegraat goed rechtophoudt, gaat dat vlgs mij erg goed. Ze zitten er vast niet als een zoutzak bij! Weet je al wat je je vrije weken gaat doen? Ik vroeg het nog aan een neefje die er ook is geweest over die hoge prijzen 1500euro kilimanjaro, vlgs hem moet je het via de locals regelen en niet bij zo’n officieel boekingsburo, zou veilig zijn vlgs hem en veel voordeliger en leuker.Dikke knuffel en groet ook van Arnoud, marijke

  3. Marije Dommerholt schreef:

    Irish, vergeet je ook niet dat met-grote-armbewegingen-uitleggende-Filipo veel verder gaat dan de slangen! Wat dacht je bijvoorbeeld van van het mooie handenspel bij het uitbeelden van Christina! Man o man, wat zou ik graag een spelletje hints weer met jullie spelen 🙂 KUS

    1. Iris. schreef:

      Haha, ja hij was er wel echt een expert in 🙂 Ik zie de Christina-uitbeelding weer helemaal voor me hahaha. Kus!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s