De eerste week

Joep in de kruiwagenKaribu! Vandaag is het alweer een week geleden dat ik in het mooie Tanzania ben geland. Op een of andere manier vind ik het lastiger dan normaal om een duidelijk verhaal op papier te zetten. Ik heb zojuist mijn foto’s van de afgelopen week op Julia’s computer gezet, maar als ik er naar kijk is het net alsof het niet echt is. Het lijkt wel alsof ik hier zo in het moment leef dat het bijna niet in woorden of beelden is uit te drukken. Gelukkig merk ik dat met een laptop voor mijn neus de woorden weer vanzelf gaan stromen. Eigenlijk heb ik zelfs zoveel te vertellen dat ik niet precies weet waar ik moet beginnen.

Het genieten begon eigenlijk al op het moment dat ik plaatsnam in het vliegtuig. Alle stress van op tijd mijn vlucht halen met een tas die gewoon fatsoenlijk dichtkon, liet ik met een diepe zucht van me afglijden. Ik was klaar voor een groot avontuur en had werkelijk geen idee wat me te wachten stond. Het enige waar ik zeker van was, was dat Jorn en Julia met kleine Joep op me zaten te wachten.

Waar mensen vaak mopperend hun vacuum verpakte maaltijd naar binnen propten, was ik mijn nieuwe camera aan het uitproberen en zat ik als een klein kind uit het raam te turen. De Madurodam-achtige bevroren Hollandse slootjes maakten plaats voor roodgloeiende woestijnkleuren en een prachtig schijnende maan. Aangezien het niet verstandig is om ‘s nachts te rijden in Tanzania, hadden Julia en Jorn geregeld dat ik bij aankomst werd opgewacht door een driver van de KIA-lodge. De volgende dag werd ik om tien uur door een driver opgehaald die me naar huis zou brengen. Het voelde zo onwerkelijk om vanuit besneeuwd Nederland ineens in tropisch Afrika te zijn. Aangezien mijn tijdsbesef is verdwenen vanaf het moment dat ik de auto instapte, heb ik geen idee hoe lang het precies geduurd heeft, maar ik vond de tocht geweldig. Terwijl ik mijn ogen uitkeek, kwamen er steeds meer mooie bergen en daarmee ook mijn nieuwe thuis voor de komende twee maanden in zicht.

Ons huis bevindt zich op een oud Tanzaniaans staatsterrein waar in de jaren zeventig door verschillende landen geinvesteerd is in een houtzagerij en chipboardfabriek, met het doel om werk te verschaffen voor de plaatselijke bevolking. Zo hebben de lodges bijvoorbeeld een Finse stijl, onze huizen een Duitse stijl en de kabelbaan waarmee het hout wordt vervoerd is door een Zwitsers bedrijf neergezet. In 1983 is het door de Duitse overheid heropend en in 1997 is de houtzagerij door een Nederlandse investeerder overgenomen. Jorn en Julia zijn nu hier om naast de houtzagerij Tembo een meubelfabriek (UCFC) op te starten. Het plan is dat er eind april 60 werknemers in dienst zijn.

Aangezien Julia en Jorn beide hun handen vol hebben met het opstarten van UCFC, ben ik er nu om op Joep te passen. En dat is één groot feest. Joep heeft ondertussen allemaal Tanzaniaanse vriendjes die met ons komen bellen blazen, tekenen en dvd kijken. Er is echt elke dag wel wat te beleven.

Verder is de omgeving hier echt prachtig, is het rond de dertig graden en valt regelmatig de stroom uit. De mensen zijn ontzettend vriendelijk en iedereen leeft hier van dag tot dag. Ik hoop dat ik aan het eind van dit avontuur vloeiend Swahili kan spreken en zonder handen met een emmer water op mijn hoofd kan lopen. Voor nu zeg ik: Kwaheri! Good Bye!

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Den schreef:

    Jeetje wat een ervaring!!!
    Super nice, helemaal niet vervelend en onwijs tof….
    Geniet ervan zoals jij altijd met volle overtuigen egens van kan genieten!

    Keep us posted!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s