One love…

Vandaag is de laatste dag dat ik veel dingen kan regelen voordat ik afreis naar Tanzania. Meestal heb ik een oneindige todo-list waarvan het niet zo uit maakt als ik dingen uitstel naar de volgende dag. Maar nu ik maandagochtend een vliegtuig moet halen liggen de zaken net een klein beetje anders.

Zoals vele andere mensen die soms niet kunnen slapen ben ik vanochtend maar een beetje op internet gaan rondklikken. Ik kwam een filmpje tegen waarin mensen zien dat een ander wordt geholpen en vervolgens zelf iets goeds doen voor een ander. Terwijl ik me vijf minuten eerder nog druk kon maken of ik wel genoeg had geslapen deze nacht, bezorgden zingende mensen van over heel de wereld met Bob Marley songs me al snel het gevoel dat het allemaal wel goed komt vandaag.

Ik ben me er over het algemeen altijd wel bewust van dat als je lief bent voor een ander, al is het voor een wildvreemde, de wereld al een klein beetje mooier wordt. Het is ook weer niet zo dat ik vind dat iedereen op de Dam elkaar spontaan zou moeten omhelzen, maar het zijn denk ik vaak juist de kleine dingen. Ik deel mijn glimlach in principe zoveel ik kan met iedereen die hem maar wil ontvangen. Ik word er ook gewoon oprecht blij van als een hele grote neger waar ik ook zomaar heel bang voor had kunnen zijn, me een prettige avond wenst, omdat hij me per ongeluk heel hard heeft horen zingen op de fiets.

Misschien ken je het gevoel dat je kriebels in je buik hebt en iedereen denkt te kunnen zien dat je verliefd bent. Hoe gek het ook mag klinken, het voelt alsof ik als een zoetsappig zachtgekookt eitje af en toe een beetje verliefd ben op het leven.

Of mijn grote Tanzania-avontuur hiervan een oorzaak of gevolg is, ben ik nog niet over uit. Het overkomt me namelijk niet dagelijks dat ik te horen krijg dat ik twee weken later ergens in Afrika een Supernanny uit mag lopen hangen. Het kan ook zijn dat wanneer je je er voor open stelt, letterlijk de mooiste dingen op je pad komen. En dat je af en toe even uit je comfort zone moet stappen om te realiseren wat voor moois er om je heen is.

Terwijl ik dit schrijf heb ik het nummer ´One love´ op repeat gezet. Visioenen van Afrikaanse kinderen voor kinderen en safari’s in een tijgersuite met Joep op mijn nek schieten voorbij. Minder mooi wordt het niet. Zonder een stap in het continent gezet te hebben, ben ik er nu al verliefd op. Ach joh, een beetje idealistisch en positief in het leven staan kan volgens mij geen kwaad. En met die tas inpakken vandaag komt het ook vast wel goed, haha! Hakuna matata!

6 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Solange schreef:

    Hee Iris!

    Ik vond via LinkedIn je blog en zit hier stuiterend op m’n stoel nu ik deze en je vorige blog gelezen heb. Wat suuuuperleuk dat je zomaar naar Tanzania gaat 😀 Je blog zelf leest lekker en vrolijk; mooi lichtpuntje van mijn dag. Keep them coming!

    Veel plezier de komende tijd!

    Gr! Solange

    1. Iris. schreef:

      He Solange! Thanks voor je berichtje! Altijd leuk om te horen dat mensen het leuk vinden om te lezen, bedankt!
      Xx

  2. Mary schreef:

    Hoi Iris,
    Wij wensen je een goede reis toe en een geweldig verblijf in Tanzania. Blijf vooral schrijven!!
    Ben & Mary

    1. Iris. schreef:

      Hoi Ben en Mary! Wat leuk dat jullie me volgen, bedankt voor jullie berichtje. Ik zal proberen in Tanzania ook te blijven schrijven.
      Groetjes!!

  3. Ping schreef:

    Jee Iris, wat een geweldige kans! Wanneer vertrek je precies? Geniet enorm en blijf bloggen!!
    Groetjes Ping

    1. Iris. schreef:

      Hoi Ping!! Thanks voor je berichtje. Ik vlieg maandagochtend om 10 uur, whaa spannend!
      Groetjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s