Faalangst en uitdagingen

iris_shorttrackTijdens mijn eindexamenjaar kwam mijn lerares Engels naar mij toe. Ze vertelde me dat ze bijles gaf aan een aantal meisjes dat moeite had met het maken van schoolexamens en ze dacht dat ik dat misschien ook wel zou kunnen gebruiken. Toen ik dat hoorde moest ik heel hard lachen. Ik? Faalangst? De mensen waar ik het tegen vertelde, verklaarde haar ook een beetje voor gek. “Ehh nee, lijkt me niks voor jou. Een citoscore van 550, keihard shorttracken, mountainbiken, snowboarden, altijd vrolijk, hoezo zou jij ergens bang voor moeten zijn?”

Ik ging er altijd van uit dat iedereen hetzelfde deed en dacht als ik, tot het tegendeel mogelijk werd bewezen. Ik bevond me volgens mij wel redelijk in de middenmoot. Ik hield gewoon niet zo van uit boeken leren, maar zorgde er wel voor dat ik alles net aan haalde. Misschien was dat ook wel een soort van indekken, voorkomen dat ik er 100% voor ging en ervoor zorgen dat ik minimaal een 5,5 haalde. Ik denk dat iedereen in enige mate wel een portie faalangst in zich heeft. Klasgenootjes die zich indekten door heel hard te roepen dat ze totaal niet geleerd hadden voor een proefwerk, of die juist alle mogelijke extra opdrachten maakten om te voorkomen dat ze enige oefening hadden gemist.

Maar goed, de lerares kwam op zich met redelijke argumenten en ik heb een aantal lesjes visualisatie- en ontspanningsoefeningen in het faalangstklasje meegedaan. Ik kwam erachter dat het om een ander soort angst ging dan knikkende knieën bij bungeejumpen. Dit ging namelijk om een soort angst die ik prima kon verbloemen en waar ik me zelf totaal niet van bewust was. Er was geen rots om van af te springen, maar wel een maag die zich omdraaide. Eigenlijk heb ik altijd een intense hekel gehad aan proefwerken, schoolexamens en tentamens.

Achteraf gezien had ik er met shorttrackwedstrijden eigenlijk ook wel last van. De voornaamste reden dat ik gestopt ben, is dat ik niet de topsportmentaliteit had. Ik had niet de ambitie om Olympisch kampioen te worden, ik vond tweede worden ook wel prima. Ik denk dat in die tijd de basis is gelegd voor mijn interesse in de sportpsychologie. Hoe kan het toch dat iets wat alleen in mijn hoofd zit, me zo kan belemmeren bij welke prestatie dan ook?

Waarom is het zo eng om een nieuw schilderij aan anderen te laten zien? Waarom schijt ik in mijn broek bij de gedachte om voor een kleine groep mensen te zingen? Waarom kan ik complimentjes niet gewoon echt ontvangen? Waarom blokkeer ik wanneer ik bedenk wie dit allemaal te lezen krijgt? Waarom is het soms zo lastig om te vertrouwen op mijn eigen gevoel en de controle van mijn gedachten los te laten?

Ik vind het altijd heel gaaf om te zien als mensen echt gaan voor hun passie en zich niks aan trekken wat anderen van hen vinden. In een volledige flow recht op hun doel af en precies weten wat ze er voor moeten doen en laten. Als ik moet bedenken wat mij dan precies tegenhoudt, is het toch de reactie van anderen. Hoe gek het ook klinkt, want ik zou niemand kunnen verzinnen die me keihard de grond in zou willen boren. En wat dan nog, dan is dat eerder zijn probleem dan de mijne. En het schijnt dat je er sterker van wordt als je fouten durft te maken en op je bek durft te gaan. Toch is dat allemaal makkelijker gezegd dan gedaan. Het is misschien de cultuur waarin wij leven, doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg. Maar ik wil juist gewoon doen, of ben ik zo uniek dat ik raar ben? Het is in ieder geval iets wat ik mezelf wijsmaak. En het is altijd het makkelijkst om de confrontatie niet aan te gaan en voor de veilige weg te kiezen.

Iedereen heeft zo zijn eigen angsten, in 2013 ben ik klaar met die van mij. Vanaf nu noem ik het uitdagingen. Het is misschien niet de makkelijkste weg, maar ik heb het gevoel dat ik niet anders kan. Ik ben er van overtuigd dat het herkennen en het benoemen ervan al een aardige stap is in de goede richting. Waarschijnlijk lees ik dit over vijf jaar lachend terug en vraag ik me af waar ik me in godsnaam zo druk om maakte. Maar zo is het tot nu toe met al mijn uitdagingen gegaan. En misschien is het leven ook juist wel een beetje zo. Door de uitdagingen aan te gaan, voel ik in ieder geval dat ik leef.

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. sarahverhoeven93 schreef:

    Wauw, super van je dat je die uitdaging aangaat! Ik denk dat je wel eens gelijk kan hebben, in ieder van ons schuilt een beetje faalangst. We willen altijd alles zo goed doen en dat zorgt soms voor zulke problemen. Maar echt heel dapper dat je het nu uitdagingen noemt! Ga ervoor! Veel succes,
    groetjes,
    Sarah

  2. emmaberentsen schreef:

    Ik was ook niet bang voor examens, terwijl de rest van mijn faalangstgroepje juist daar bang voor was.. Ik vond dat ik eigenlijk niet op die training hoefde, maar na een test op school bleek toch echt dat ik heel erg faalangst had.. Uiteindelijk heb ik mijn rijbewijs ook met faalangst examen gehaald 🙂

  3. missdoubt schreef:

    Go for it!!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s