Keuzestress & Duizendgedachtenmomentjes

ChoicesBoven in het restaurant van de Bijenkorf zit ik met mijn gloednieuwe zojuist aangeschafte boekje. Ik ben er erg blij mee, precies wat ik zocht. Precies wat ik nodig had, wat ik in ieder geval dacht nodig te hebben. Ik heb bladzijde één maar overgeslagen, want die is altijd het lastigst. En de vouw zit vervelend. En ik doe vandaag lekker alleen maar waar ik zelf zin in heb. Mijn boekje, mijn leven, mijn keuzes. Volgens de geleerden lijden ik en mijn leeftijdsgenoten onder keuzestress.

Het zou best kunnen, al heb ik weinig vergelijkingsmateriaal. Ik heb namelijk geen idee hoe het vroeger was. Het verklaart eventueel wel waarom ik diep van binnen nog altijd een onrust voel. Ik zie nooit problemen, maar enkel mogelijkheden. Elke keuze die ik maak, ben ik zelf verantwoordelijk voor. En dus ook voor de consequenties ervan. Pfft, het is weer zover, een diepedenkdag met duizendgedachtenmomentjes…

Mijn generatie ervaart een prestatiedrang, we willen ergens in uitblinken al weten we meestal nog niet exact waarin. Is het verkeerd om succesvol te willen zijn? Nee, ik denk van niet, tenzij je zelf lijdt onder de druk die het met zich meebrengt. En doe ik dat? Ik denk het wel.

Op de fiets, op de VU, hier in het restaurant van de Bijenkorf, alle mensen lijken op elkaar. Een Chinees zou ons niet van elkaar kunnen onderscheiden. En dan denk ik dat ik uniek ben? Ja, ik ben uniek, maar dat denken we allemaal. Ik ben ook een eenheidsworst die maar een beetje met de rest mee huppelt. Het is maar net hoe je het bekijkt. En dat is dus met ALLES zo. Alles is discutabel en daar word ik soms zo moe van! En toch voel ik me soort van verplicht om erover na te denken. Ik ben met bepaalde capaciteiten geboren en er wordt van mij verwacht dat ik deze ook benut. En dat wil ik ook zelf, want ik wil graag van belang zijn en nuttig zijn in dit leven. Alleen welke keuzes moet ik maken om mijn kwaliteiten zo goed mogelijk te benutten? Is het wel goed om hier om jonge leeftijd al zo druk mee bezig te zijn? Is dit niet meer iets voor een midlifecrisis? Het lijkt wel hoe meer kennis ik heb, hoe lastiger alles wordt.

Vannacht kon ik niet slapen. Het klinkt een beetje gek, maar misschien heb ik op dit moment juist wel te veel vrijheid. Te veel keuzevrijheid, te veel mogelijkheden. Ik heb het gevoel dat ik het lot in eigen handen heb en zelf verantwoordelijk ben voor alle keuzes die ik maak. Ook al weet ik ergens dat het geen reet uitmaakt wat ik precies kies, zo voelt het in ieder geval wel. Toen ik vanochtend in de spiegel keek, zag ik een heel mooi, leuk uitziend, goed opgemaakt meisje. Wanneer ik langer keek, zag ik dat mijn oogleden hingen en kwamen mijn wallen tevoorschijn. Ik voelde de pijn in mijn nek en mijn ledematen werden met de seconde zwaarder. Ik verdwaalde in mijn duizenden gedachten. Waarom maak ik me dan ook zo druk om al die keuzes? Het is zo veel makkelijker om gewoon door te hollen met een volgeboekte agenda, net zoals bijna iedereen dat doet. Less is misschien wel more, maar nu krijg ik alleen maar more gedachten waar ik vervolgens alleen maar koppijn van krijg. Waarom voel ik me soms toch zo een aansteller, wat is eigenlijk het probleem? Ik zie nooit problemen, maar enkel mogelijkheden. Misschien is juist dat wel het probleem.

In maart 2012 heb ik bovenstaand essay geschreven als toelating voor een symposium. Het thema was ‘Verdwaald in overvloed’ en ik hoefde net als bijna alle anderen deelnemende studenten niet lang na te denken waar het essay over moest gaan. Dat het wellicht een luxeprobleem is, neemt niet weg dat enorm veel jongeren er echt mee zitten. Ik zie zoveel mensen om me heen die eigenlijk niet lekker in hun vel zitten, maar niet zo goed weten waar het vandaan komt en hoe ze er vanaf komen.

Ondertussen ben ik er, mede door YourLab, achtergekomen dat de overuren die mijn hersenen zo graag maken om tot rationele weloverwegen keuzes te komen, helemaal niet altijd nodig zijn. Ik wilde blijkbaar alles zo graag onder controle hebben, dat ik onbewust mezelf aangeleerd heb om mijn‘onderbuikgevoel’ compleet te negeren. Ik bleef krampachtig vasthouden aan de gedachte dat ik verantwoordelijk ben voor mijn eigen keuzes en de consequenties daarvan. Door middel van ademhalingsoefeningen, stiltes, meditatie, boksen, dansen, ontmoetingen met fantastische mensen en creatief bezig te zijn, heb ik de verbinding teruggevonden die ik in de loop der jaren was kwijtgeraakt. Ik voel mij werkelijk sterker dan ooit.

Waar ik voorheen had bedacht dat alles goed zou komen, voel ik nu dat alles al goed is en vanzelf op mijn pad gaat komen. Zowel mijn psoriasis, rugpijn, als mijn eeuwig zeurende hoofdpijn zijn zo goed als verdwenen en ik heb me in tijden niet zo fit gevoeld. Ook al is het een proces, ik besef me nu dat ik de enige persoon ben die ervoor kan zorgen dat ik dit heerlijke gevoel kan vasthouden. En dat alleen maar door meer naar mijn eigen sterke, wijze, lichaam te luisteren, door er simpelweg wat meer aandacht aan te geven. Wat een rust…

2 reacties Voeg uw reactie toe

  1. missdoubt schreef:

    Heerlijk om je blog te lezen 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s