Blunders

Een tijdje geleden vroeg mijn oppaskindje mij naar mijn allergrootste blunders. Tot mijn grote verbazing kon ik er dus niet één bedenken. Vol enthousiasme en trots vertelde ze mij hoe haar vader een keer was weggereden met de Maxicosi nog op het dak, met haar er nog in. Gierend van het lachen vertelde ze de ene na de andere blunder van haar ouders, tantes, juffrouwen en buurmannen. In plaats van direct ook met een hilarisch verhaal te komen, stond ik dus met mijn mond vol tanden. Gelukkig heb ik na heel erg lang nadenken haar teleurstelling iets kunnen beperken: Een aantal jaar geleden was ik op een steiger een gat in mijn broek aan het bestuderen en blijkbaar zo gedesoriënteerd dat ik niet doorhad dat ik achteruit liep en het water in donderde…

Als kind maakte ik volgens mij wel dagelijks een blunder mee. Ik kan me niet voorstellen dat ik de afgelopen tien jaar zo weinig blunders ben begaan. Ik heb blijkbaar een afweermechanisme ontwikkelt om gênante momenten zo snel mogelijk te vergeten. En misschien is dat maar goed ook, want meestal zijn het redelijk pijnlijke momenten en heeft het gewoon wat tijd nodig om grappig te worden. Kinderen voor kinderen heeft er jaren geleden een liedje over geschreven, waar ik altijd aan moet denken als iemand iets doms doet: “La la la láááter zul je lachen om die dingen, ook al zak je nu het liefste door de grond.” En daarmee slaan ze volgens mij best aardig de spijker op zijn kop.

Hoewel Iris in groot avonturenland natuurlijk niet alleen maar blunders meemaakt, heb ik me wel voorgenomen om mijn blunders beter te onthouden. Blunders zijn namelijk best grappig. De meest hilarische verhalen zijn alleen meestal niet direct de meest stoere. De kunst is om het verhaal zo te vertellen dat je er zelf nog redelijk goed vanaf komt. Of je moet doen alsof het een goede vriend van je is overkomen, maar dan mag je uiteraard ook niet zelf met de eer strijken. Ik zou zeggen, onthoud al je blunders, wacht tot de tijd rijp is, deel ze met elkaar en lach erom! Mocht je je nog blunders van mij kunnen herinneren, meld ze me maar persoonlijk en wie weet verschijnen ze ooit in blog Blunders deel 2 :).

Een goede vriendin van mij is dus onlangs een redelijk domme blunder begaan… Oftewel een domme, onverantwoorde fout, met grote gevolgen voor de partij die de fout maakt, ontstaan door het niet waarnemen van signalen of het verkeerd interpreteren van beschikbare informatie (bron:Wikipedia). Nee ok, laten we eerlijk zijn, ik was het gewoon zelf. Mijn meest recente blunder die volledig onder deze categorie is onder te brengen, is misschien nog te vers om heel cool te vertellen. Anderzijds is leedvermaak volgens mij nog altijd het grappigst om te lezen, dus ik zal jullie deze blunder niet onthouden.

Een aantal weken geleden ben ik na werk nog even gaan vieren dat een vriend van mij zijn laatste tentamen ooit had gehaald. Hoewel ik echt geprobeerd heb om dat met een colaatje te doen is dat mede door een bezoek aan de Chupito’s niet helemaal gelukt. Het verstandige stemmetje in mijn hoofd had het verloren van de baldadige werkzoekende die de volgende dag toch niet per se vroeg op hoefde. Nadat in verscheidene tenten het licht al was aangegaan waren we aanbeland in een café dat bekend staat als een eindstation van een geslaagde avond. Het was redelijk druk, dus we hadden noodgedwongen een plekje dichtbij de uitgang te pakken. Hup, jas neer, tas neer en lekker onbezorgd dansen! Ook hier gingen de lichten op een gegeven moment aan en opeens bedacht ik me dat het echt ontzettend onhandig was om mijn waardevolle spullen zo dicht bij de uitgang neer te leggen. Bijna panisch checkte ik of al mijn waardevolle spullen nog aanwezig waren. Kut… mijn telefoon… Niet in mijn jas, niet in mijn tas, niet in mijn binnenzak, niet in mijn laars, PANIEK! De barmannen hadden niks gevonden, de uitsmijter wist van niks en de politieagent buiten verwees me heel schattig door naar het politiebureau twee straten verderop. Nadat ik rond een uur of vier ’s nachts aangifte had gedaan kon ik weer opgelucht adem halen. Nu mijn telefoon veilig geblokkeerd was, kon er in ieder geval niet meer naar een of ander ver land aan de andere kant van de wereld gebeld worden. Ik liep naar buiten, boog voorover om mijn fiets van het slot te halen en wat viel daar uit mijn bh? Juist, mijn telefoon…

Één reactie Voeg uw reactie toe

  1. Den schreef:

    Heerlijk!!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s