Bloggen

Totally Iris.
Een schilderij van mij, gevuld met fotootjes van de afgelopen 25 jaar.
Het liefst blijf ik vandaag de hele dag in bed. Het is zo lang geleden dat ik me niet eens kan herinneren dat ik een hele dag niets heb gedaan. En op een of andere manier lukt het me ook dit keer niet om niets te ondernemen. Het idee spookte al een aantal maanden door mijn hoofd, maar vandaag op deze herfstige zonnige zondag heb ik de knoop vanuit mijn bed doorgehakt: Ik ga eindelijk echt bloggen!

Gisteren kon ik het allemaal even niet zo goed aan. Ik ben het niet vaak, maar de regendruppels en de niet-oplettende toeristen werden me echt eventjes te veel: ik was chaggerijnig. Haaientanden zijn toch gewoon tekens die buitenlanders ook zouden moeten begrijpen? Meestal kan ik wel om ze lachen, die gekke toeristen. Vooral de paniek die hun ogen kunnen uitstralen kan mij vaak niet van een glimlach onthouden. Maar gisteren was het anders. Ik fietste door de regen naar de bios met een lichte steek linksboven in mijn kop. Ik dacht dat het tijdens de film wel zou wegtrekken, lekker onderuit gezakt genietend van Brad Pitt. Maar dat deed het dus niet. En ’s avonds nadat ik drie jassen had opgehangen in het theater waar ik werk, werd de steek linksboven in mijn hoofd steeds erger. Alsof er een hooligan met een honkbalknuppel er op in aan het rammen was. Zo iets bizars had ik nog nooit eerder meegemaakt, dus dit noemen ze een migraineaanval? Na even tegenstribbelen hebben ze me in een rolstoel gezet. Ik voelde me echt een debiel, ik ben toch niet gehandicapt? Waar komt dit ineens vandaan? Maar tegelijkertijd kon het me ook niets schelen hoe ik eruit zag, het enige wat ik wilde was dat de koppijn zou verdwijnen. En dat zo min mogelijk mensen mij zo zouden zien, het zou vast straks wel weer beter gaan en dan zou ik mezelf een enorme aansteller voelen. Lopen maakte me kotsmisselijk, dus misschien was die rolstoel niet eens zo een slecht idee, voordat ik alle jassen daar onder zou kotsen. Yira had bedacht dat ze me boven op het kantoor even rustig zou parkeren met de lichten uit. Voordat ik de lift in werd gereden was er nog een vriendelijke mannenstem die me beterschap wenste en een vrouw die me vertelde dat ze er zelf ook wel eens last van had en in haar tas begon te graaien naar paracetamol. Twee seconden later vroeg Yira me in de lift of de helende hand van Joop op mijn schouder had geholpen. Waarop ik nog steeds met mijn handen voor mijn ogen geschrokt vroeg: “Van den Ende? En wie was die vrouw dan?” “Ehh, ja dat was Janine!”

Vervolgens heb ik een half uur lang op het kantoor gezeten en begonnen de aspirientjes langzaam hun werk te doen. Ik begon me beetje bij beetje te beseffen wat er het afgelopen uur was gebeurd, maar wilde er eigenlijk niet te veel aan denken. Mijn ouders waren toevallig in Amsterdam en hebben me thuis gebracht. Eenmaal in bed begon ik mezelf af te vragen waar ik me eigenlijk zo druk om heb gemaakt? Is dit allemaal wel echt gebeurd? En waarom is dit eigenlijk gebeurd? Ik heb toch helemaal geen stress of misschien wel onbewust?

Hoe dan ook, ik zit sinds tijden weer eens een hele dag thuis. En aangezien ik van mening ben dat aan elk nadeel ook vast wel ergens een voordeel kleeft en na regen toch altijd zonneschijn komt, heb ik besloten vandaag te beginnen met bloggen. Wat ik ermee wil bereiken? Nog geen flauw idee. Ik schrijf mijn hele leven eigenlijk al alles op en vanwege de, in mijn ogen, overvloed aan geschreven troep in de wereld had ik bedacht om het maar lekker voor mezelf te houden. Ik noem het een beetje het Idols-principe, duizenden mensen hebben de illusie te kunnen zingen, melden zich aan en worden vervolgens geconfronteerd met de keiharde werkelijkheid. Je kan niet zingen. Doe het vooral lekker onder de douche, maar val ons er niet mee lastig. Maar dit is geen zingen, er is geen jury en sinds het symposium van de Veerstichting heb ik besloten om vooral te doen waar ik me goed bij voel. Aan inspiratie in ieder geval geen gebrek.

Ik ben nog een beetje aan het uitvogelen hoe dit precies allemaal werkt en hoe het eruit moet komen te zien. Maar het begin is er en tips zijn altijd welkom. Het plaatje wat toegevoegd is aan dit bericht is overigens een afstudeercadeau wat ik wel bij deze post vond passen. Persoonlijk, spannend met een vleugje Iris. Ik hoop dat je met plezier mijn eerste blog hebt gelezen en dat er nog velen zullen volgen!

-x- Iris!

3 reacties Voeg uw reactie toe

  1. Maria schreef:

    Wacht met plezier je volgende af ….. ben gewoon n beetje trots op je xx

    1. reneevanh schreef:

      Blijf bloggen moppie! Leuk. Bijvoorbeeld over die toeristen in Amsterdam, altijd vermakelijk. En doe rustig aan x

  2. Den schreef:

    Je hebt talent

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s